کابوس اقلیمی

2011-08-24T22:39:00.002+04:30

آبی که ز خون مردمان رنگ گرفت
دامان همان جانی الدنگ گرفت
سرهنگ که موش می گرفتی همه عمر
دیدی که چگونه موش سرهنگ گرفت؟*

* شش ماه پیش با شروع مبارزات مرم لیبی، سرهنگ مخالفانش را موش های کثیف خوانده بود.

خدمتی که احمد خاتمی به بشریت کرد، نیوتن نکرد

2011-05-23T00:09:00.001+04:30

بنده بارها این مباحث را مطرح کرده ام و باز هم می گویم تا عامه وجدان کند. البته این ها بصیرت می خواهد و در حد فهم آدم های معمولی نیست. آن مردک آمریکایی ، ادیسون را این کفار غربی علم کرده بودند جلوی شهید مطهری ما. بنده هم فصل مبسوطی ایراد کردم که بزنم توی دهنشان. ظاهرا ترجمۀ نطق بنده درست انجام نشده بود و کفار ملعون بعد از استماع طیبات اینجانب شیشکی بسته بودند. بر همۀ امت اسلام، مخصوصا بسیجیان است که روی فن ترجمه کار کنند تا ندای حقیقت که از حلقوم ما در می آید ، به صورت صحیح به گوش آن از خدا بی خبران برسد و جهان را به نور معنویت مزین فرماید.

اگر آن خطابه صحیح ترجمه شده بود، امروز شاهد این نبودیم که نیوتن، آن ملحد فراماسونر را در مقابل احمدآقا خاتمی ِ ما علم کنند. یا للعجب! این کجا و آن کجا! شاعر در غزلی فلسفی می فرماید:

میان ماه من تا ماه گردون .................... تفاوت از زمین تا آسمان است

توضیحا عرض شود که در این بیت منظور آسمان هفتم است، یعنی خیلی خیلی دور. وگرنه تا آسمان اول که راهی نیست.

حالا دشمنان اسلام آمده اند نیوتن را برای ما علم کرده اند. اولا این بابا انگلیسی بوده. نه اینکه انگلیس همه چیزش بد باشد، نه! خیلی چیزهای خوب هم دارد. بنده خودم، ...، حالا ازبحث پرت نشویم. آن مردک انگلیسی با آن چشم های چپولش گفته چرا سیب که از درخت می افتد می آید پایین، نمی رود بالا. خوب بی شعور! سیب اگر پایین نمی افتاد که تو نمی توانستی بخوریش و از گرسنگی تلف می شدی. فکرش را بکنید اگر خدا نظام هستی را طوری خلق کرده بود که همه میوه جات و حیوانات به جای این که بیایند پایین، می رفتند هوا. قیمه و فسنجان هم می رفت هوا. خوب، دیگر نیوتنی باقی می ماند که کفر بگوید؟

دقت کنید. این مباحث دقیق کلامی است که با برهان ارائه می شود. این مردک نیوتن که چماقش کرده اند که بکوبند بر سر مسلمین، حتی یک بار تا امام زاده داوود هم نرفته بود. چهارتا به قول خودش مقاله نوشته بود، این همه بوق های تبلیغاتی غربی سر و صدا راه انداختند که بیا و ببین. همین موسسه چاپ و نشر آثار مرحوم امام الآن بیشتر از بیست سال است که شبانه روز آثار آن مرحوم را چاپ می کند، تمام نمی شود. هیچ عقل سلیمی می تواند این دو را قیاس کند؟

یک قانونی نوشته بود این نیوتن که می گفت اگر یک خرس و یک پَر پرنده را از پشت بام هم زمان رها کنیم، با هم به زمین می رسند. اولا که این قانون را خداوند متعال نوشته، نه تو! ثانیا، ما خودمان امتحان کردیم دیدیم آن طورها هم که غربی ها ادعا می کنند نیست. بنده یک پر را از پشت بام انداختم، به احمد خاتمی هم گفتم بپر. خدا به سر شاهد است در سه سوت احمد آقا مثل گونی ِ کود که از پشت الاغ بیندازند پخش زمین شده بود، ولی پر هنوز روی هوا بود. این هم از این آزمایشت، آقای نیوتن! فکر کردی می توانی تیشه به ریشۀ علما بزنی؟

آن قانون عمل و عکس العملت هم که واقعا مایۀ آبروریزی است. یعنی چی که هر عملی عکس العملی دارد؟ مگر مملکت ولی فقیه ندارد که تو برای خودت عکس العمل نشان بدهی؟ همین احمد خاتمی خودمان، می خواست به بی حجابی عکس العمل نشان بدهد و خون ریزی کند. آخر احمد خیلی خون ریزی دوست دارد. در غزلی عاشقانه سروده بود:

اگر دستم رسد بر ماه گردون .................... بریزم تا قیامت روی آن خون

جلویش را گرفتم. نه با زور، با استدلال. گفتم فکرش را کرده ای که این خون هایی که می خواهی بریزی ، پخش می شود روی آسفالت؟ بعد یک مؤمنی رد می شود ناغافل کف کفشش خونی می شود. بعد اگر کف ِ کفش یک سوراخی داشته باشد، جورابش خونی می شود. بعد با آن جوراب نجس نماز می خواند و نمازش باطل است. آن وقت تو مسؤولی. جواب خدا را چه می خواهی بدهی روز قیامت؟ احمدآقا هم فکر کرد و دید که حرف منطقی جواب ندارد. بفرما آقای نیوتن! این قانونت را هم که آقای خاتمی باطل کرد. باز هم دو قورت و نیمت باقیست؟

بنده منتظرم ببینم این کفار غربی کی دست از عناد با مسلمین برمی دارند؟ با وجود این همه دلایل محکم، باز هم چسبیده اند به ادیسون و نیوتن و بریتنی اسپیرز و چه و چه. مثلا آن آقای سارکوزی که رفته کارلا برونی را گرفته، آیا هرگز در زندگی سراسر خالی از معنویتش، فقط یک بارلذت مصاحبت با این احمد آقای خاتمی ِ ما را چشیده است؟ وا... که نه! اگرچشیده بود به همه دنیا پشت می کرد. البته این را هم اضافه کنم که پشت کردن هم احکامی دارد و همین جوری نیست که هر کس خواست به دنیا و مافیها پشت کند. این ها بحث های دقیق کلامی است و حقا بصیرت می خواهد. این ها چشم هایشان به دیدن مظاهر دنیوی عادت کرده و حقایق را نمی بینند. برای دیدن ماه باید پرده ها را کنار زد. این پرده ها حجاب چشم حقیقت بین ِ ما هستند. بنده خودم در غزلی عرفانی سروده ام:

میان چشم من با ماه گردون ................... حجاب افتاده چون شلوار بر ...

بازگشت به عهد ناصری

2011-02-27T16:58:00.004+03:30

هرچه ما سعی می کنیم که مراجع تقلید را انسان هایی با خدا، روحانی و اهل معرفت فرض کنیم، آن ها پی در پی دلایل و شواهد جدیدی از بی خدایی خود ارائه می کنند. لازم به توضیح است که مفهوم بی خدایی از ادبیات خود آقایان اخذ شده و در این جا به مفهوم عام آن به کار برده شده است. وگرنه نگارنده واژه هایی چون "بی وجدانی" و "بی غیرتی" را برای وصف این حالت مناسب تر می داند؛ زیرا فراوانند بی خداهای با معرفت با وجدان که دست کم از رنج هم نوعشان در رنجند و از شادی شان شاد. به نظر می رسد که اکثر این آقایان خود کوچکترین اعتقادی به خدا و پیغمبر و روز قیامت و سایرباورهایی که ازبسط و نشر آن ها نان می خورند، ندارند.

می گویند ملاعلی کنی ، مرجع تقلید عصر ناصری، مقلدین بسیار داشت و وجوهات شرعی خروار خروار به سویش روانه. نقل است که کریم شیره ای مردی را در بازار دید که گدایی می کرد و فغان بر می آورد که مسافر بوده و دزدان دار و ندارش را برده اند و توان بازگشت به دیارش ندارد. کریم توصیه اش کرد که نزد ملا علی کنی برود و از او یاری بطلبد اما نه در خفا، بلکه در جمع، آن چنان که ملا را از شرم حاضرین یارای نه گفتن نباشد و هرچه شیخ او را به زمان دیگر و مکان دیگر حوالت داد نپذیرد تا مقصود حاصل آید. پس راهی اش کرد به مسجدی که این استوانۀ اسلام نماز می گزارد و انبوهی به او اقتدا می کردند. حضرت آیت الله (البته آن زمان این لقب اختراع نشده بود) مابین نماز ظهر و عصر برای مردم مساله شرعی می گفت و در آخر می پرسید که آیا کسی سوالی دارد؟ این جا بود که مرد درمانده به راهنمایی کریم برخاست و شرح ماجرا کرد. ملا علی گفت که این جا مسجد است و الآن وقت طرح مسایل شرعی؛ چه جای این مباحث!؟ مرد خواسته اش را تکرار کرد و از او اصرار و از شیخ انکار. تا نهایتا وی را به خدا قسم داد که دست خالی روانه اش نکند. در این موقع، کریم که در میان جمع نشسته بود برخاست و سیلی محکمی به صورت بی نوا نواخت که: مردک بی سر و پا! این چه تهمت است که می زنی؟ مگر نمی دانی آقا خدا را نمی شناسد؟

بماند که کریم شیره ای چه کتک سیری خورد و بماند که جزئیات این ماجرا تا چه اندازه صحت تاریخی دارد، اما همین که داستان هایی از این دست سینه به سینه و دهان به دهان در بین مردم کوچه و بازار می گشته حکایت ها دارد از تصویر دین فروشان در ذهن مردم. گرچه قابل انکار نیست که جامعۀ ایران همواره مذهبی بوده و کاسبان دینی همیشه از درجۀ قابل توجهی از احترام برخوردار بوده اند. اما این مانع از آن نشده که فرصت طلبی ها و رذالت هایشان از چشم ها پنهان بماند.

با ظهور جنبش تنباکو و فتوای میرزای شیرازی، مراجع دینی اعتبار و منزلتی دو چندان در عرصه اجتماع یافتند. در کشوری که ساختار قانونی مدونی برای صیانت از حقوق شهروندی وجود نداشت، مراجع به عنوان پناهگاه هایی در آمدند که حکومت از ترس برانگیختن خشم عمومی جرأت تعرض به آن ها را نداشت. این جایگاه اجتماعی در جریان انقلاب مشروطه و حمایت برخی از روحانیون سرشناس چون نائینی، آخوند خراسانی و شیخ عبالله مازندرانی به مراتب بیش از پیش ارتقاء یافت. اما همین جامعۀ مذهبی با همۀ احترامی که برای روحانیت قائل بود، مرتجعی بنام شیخ فضل الله نوری را که در دشمنی با مشروطه و آزادی خواهی ملت سنگ تمام گذاشت، به دار کشید. این جاست که درمی یابیم که بالاترین جایگاه اجتماعی و پست ترین سرافکندگی در جامعه دو روی یک سکه هستند. سکه ای که به بالا پرتاب می شود، تا به زمین برسد ده ها چرخ می خورد و هیچ تضمینی نیست که در واپسین چرخش به کدام سو بگردد.

امروز جایگاه اجتماعی کاسبان دینی و در رأس همۀ آن ها مراجع، بسته به آن گردش آخر سکه است. شکی نیست که در جامعه نیمه مدرن ما جایگاه اجتماعی روحانیت ، به خصوص بعد از سه دهه حکومت، هرگز در آن حد از استحکام نیست. اما با فروپاشی علنی چارچوب دستگاه قضا پس از کودتای انتخاباتی 88 و از میان رفتن کامل استقلال قوه قضائیه (یا علنی شدن این عدم استقلال) ، قشر سنتی و نیمه سنتی ایران باز دست به دامن مراجع شدند. در حقیقت روندی که در انقلاب مشروطه طی شده بود و دست آورد آن عدالت خانه یا همان دستگاه قضایی با چارچوب ها و روند های مشخص و مدون بود، در هم ریخته و شهروندان را ناچار به پناه جویی از کسانی کرده که در بهترین حالت اتکایشان به احترام عمومی است نه جایگاه قانونی در ساختار قدرت. این روند معکوس ما را به عصر ناصری بازگردانده با این تفاوت که به مدد تکنولوژی، خبرکشیدۀ کریم به آن مرد درمانده و بی آبرو کردن ملا علی کنی ، نه در میان جمع کوچکی از مردم اطراف، که در دنیا به سرعت منعکس می شود.

انتخاب با آن هاست که بخواهند اندک آبروی باقی مانده را حفظ کنند یا طشت رسوایی شان چنان از بام بیافتد که همگان بدانند که آقایان خدا را نمی شناسند.

وقاحت بی پایان

2011-02-18T02:17:00.002+03:30

مقالۀ آقای مسعود بهنود با عنوان "دلهره دارم" که در شامگاه عاشورای خونین سال گذشته چاپ شد به گمان من چندش آورترین نوشته ای بود که اززمان کودتای انتخاباتی احمدی نژاد تا کنون به رشتۀ تحریر در آمده است. امروز شبیه همان حرف ها را از سعید رضوی فقیه در تلویزیون فارسی بی بی سی شنیدم و اندیشیدم که آیا وقاحت و رذالت را نقطۀ پایانی هست؟

لطفا آن مقالۀ کذایی را به همراه یادداشتی که همان زمان در این وبلاگ نوشتم بگذارید کنار صحبت های آقای رضوی فقیه. هر دوی این آقایان، یکی پشت بند عاشورای معروف و دیگری بعد از حرکت پیروزمندانۀ مردم در 25 بهمن امسال، جنبش سبز را به خشونت طلبی، تند روی و نهایتا شکست متهم کردند. گفته ها یکی است، درست مثل اینکه معلم بی سواد بی غیرت مزدوری دیکته بگوید و دو شاگرد، یکی خوش خط و دیگری بدخط ، کلمه به کلمۀ آن را روی کاغذ بیاورند. البته آقای بهنود از آن وقت تا هم اکنون آب رودخانۀ تیمز می نوشد، ولی آقای رضوی فقیه به تازگی لبی از آب رود سِن تر فرموده اند. این میان سهم صانع ژاله و محمد مختاری هم گلوله حکومت است و اتهام رادیکالیسم کور از جانب این حضرات.

چند خط از ابتدای آن مقالۀ پلید و چند خط از افاضات اخیر رضوی فقیه را دراینجا می آورم. مقایسه و قضاوت با شما!

بهنود : " ما شکست خوردیم. اهل مدارا و تسامح شکست خوردند، طایفه سمحه و سهله شکست خوردند. این را در همین سکوت سرد، در همین شب های الله اکبری و گلوله و فریاد هم می توان به خود گفت. اگر شادمانیم از آن چه در خیابان ها می گذرد به گمانم شادمانی مان پایدار نیست. امیدوار بودیم که دیگر دادمان را با مشت و گلوله نستانیم، گل به کار می آوریم، این که اول بار دیگری گلوله انداخت از بار غم ما نمی کاهد".

پاسخ این حقیر به مقالۀ فوق الذکر در اینجا

رضوی فقیه: " حرکت 25 بهمن، حداقل در نحوۀ شعارها و بروز اعتراضات یک حرکت تند و رادیکال و خارج از چارچوب های قانون اساسی و حرکتهای مسالمت جویانه بود و با آنچه رهبران جنبش سبز در دو سال گذشته بیان می کردند در تعارض بود. این حرکت های تند نه تنها منجر به تضعیف روحیۀ نیروهای هوادار جمهوری اسلامی، اعم از نیروهای انتظامی یا جریان های سیاسی نمی شود، بلکه شواهد حکایت از آن دارد که به انسجام آنها و به هم پیمان شدنشان علیه حرکت اعتراضی منجر شده [...] ابتکار عمل به دست جناح حاکم افتاده و سپاه و بسیج و کلیه نیروهای نظامی، انتظامی و شبه نظامی انگیزۀ کافی برای برخورد با چنین حرکاتی را خواهند داشت [...] بنابراین ما، بر خلاف آنچه که بعضی از دوستان معتقدند، نه تنها به دستاورد قابل توجهی نرسیدیم بلکه چه بسا دستاوردهای گذشته را هم از دست بدهیم ...".

پاسخهای درخوری به این دلبستۀ نظام در همان برنامه توسط دو مهمان دیگر داده شد.

محشر خر

2011-02-17T01:26:00.007+03:30

کثافت کاری اخیر وکیل الدوله های مجلس هشتم من را به یاد مستزاد میرزاده عشقی انداخت که در بارۀ مجلس چهارم ِ آن زمان سروده بود. دیدم چه حسن تصادفی ! چهار شده هشت اما طویله همان است که بود. پس کمی شعر میرزاده را دست کاری کردم که قبای کهنه به قامت مجلس هشتم راست بیاید. بیشتر ابیات از متن اصلی است و دخل و تصرف های این حقیر روشن تر از آن است که بخواهم با گیومه یا تغییر فونت متمایزشان کنم. شک ندارم که شادروان عشقی هم از ناخنک بنده راضی است.

این مجلس هشتم به خدا ننگ بشر بود! ...........................دیدی چه خبر بود؟

هرکار که کردند ضرر روی ضرر بود........................دیدی چه خبر بود؟

این مجلس هشتم خودمانیم، ثمر داشت؟..........................والله ضرر داشت

صد شکر که عمرش چو زمانه به گذر بود.....................دیدی چه خبر بود؟

دیگ وکلا جوش زد و کف شد و سر رفت ......................باد همه در رفت

ده مژده که عمر وکلا عمر سفر بود ............................دیدی چه خبر بود؟

آن کس که بود حرفۀ اصلیش گدایی........................... . " آقای رسایی"

در بی شرفی عبرت تاریخ سیر بود.............................دیدی چه خبر بود؟

آن کس که به حق هست ز اوباش و اراذل....................."حدادک ِ جاهل"

یک ملتی از پستی او خون به جگر بود......................... .دیدی چه خبر بود؟

آن مردک خائن که گرفت از همه کس مزد..................... "آن کوچکف دزد"

ای کاش که بر گردن او تیغ تبر بود.............................دیدی چه خبر بود؟

آقای رئیس الوکلا نیز که دانی..................................." آن لاری ِ جانی"

هم نوکر آقا بد و هم فکر دَدَر بود ................................ دیدی چه خبر بود؟

دیدی که "مطهر" همه را دست به سر کرد؟...................درب همه تر کرد

در مجلس هشتم خر نر بر خر نر بود............................دیدی چه خبر بود؟

این مجلس هشتم چه بگویم که چه ها داشت؟................... بنیادگرا داشت

صحنش به خدا قحطی ابناء بشر بود............................ دیدی چه خبر بود؟

این مجلس مفلوک که زد کوس خدایی ............................ از ترس "مشایی"

شلوار ز پا کنده و همواره دَمر بود............................... دیدی چه خبر بود؟

از بس که شد آبستن و زائید فراوان............................. قاطر شده ارزان

گویی کمر دولت "محمود" فنر بود ............................... دیدی چه خبر بود؟

این مجلس شورا نبد و بود کلوپی................................. یک مجمع توپی

از راهزن و گردنه گیر و سر خر بود........................... دیدی چه خبر بود؟

آه! ای دلبر مصری که چنین بی باکی!

2011-02-10T20:45:00.001+03:30

حرکتهای اعتراضی مردم در تونس و مصر واکنشهای علنی و غیرعلنی را از جانب چهره های سرشناس ایرانی به دنبال داشت. واکنشهای علنی در جراید و وب سایت ها منعکس شدند، اما غیرعلنی هایش از طریق عوامل نفوذی ما در سازمان اطلاعات به دست ما رسید که بخشی از آنها را در اینجا ذکر می کنیم:

احمدی نژاد: ملتها از ظلم خسته شده اند و به دنبال حقوق هسته ای خود هستند؛ در حالی که غرب آنها را به هسته های خودش هم حساب نمی کند. ای قدرت های زورگو! مگر شما خوار مادر ندارید؟

سید محمد خاتمی: مصری ها مواظب باشند که به اصل نظامشان لطمه ای وارد نشود. اندکی تغییر بد نیست اما از بداخلاقی ساختارشکن اکیدا پرهیز کنند.

سردار قاسمی: مردم شپشوی مصر و تونس به دنبال اسلام ناب هستند و به آن دست پیدا خواهند کرد. مگه نه بچه هیئتی ها؟

فیروزآبادی: این ابابیل بودند که به صورت نامرئی به بن علی حمله کردند.

هاشمی رفسنجانی: قربان همه دلهای شکستۀ مردم مصر وتونس. ما که مطیع مقام معظم رهبری هستیم. الله اعلم.

علم الهدی: یک مشت بزغاله و گوساله به مبارک پدر سگ و بن علی الاغ حمله کرده اند. فهمیدید یابوها؟

مسعود بهنود: مصری ها و تونسی ها شکست خوردند. آنها دست به خشونت زدند و از راه سمحه و مدارا خارج شدند. حکومتشان [را] ساقط کردند با این همه خشونت چندش آور.

رامین جهانبگلو: ریشۀ این خشونت طلبی ها را باید در صدر مشروطۀ ایران جست. آن باقرخان خشن بود که تخم این خشونت گرایی را در خاورمیانه کاشت. فقط و فقط به خاطر این که محمد علی شاه مجلس را به توپ بسته بود، به روی حکومت تفنگ کشید. عکسش را هرجا ببینم پاره می کنم.

رادان: تا الان نزیدک به دویست نفر در مصر کشته شده اند که طبق گزارشها به ضرب گلوله بوده و کاملا طبیعی است. هنوز خبری از پرت شدن از پل و له شدن توسط ماشین پلیس گزارش نشده و ما بی صبرانه منتظریم.

علی معلم دامغانی: آه! ای دلبر مصری که چنین بی باکی ........... دل ما برده ای از دور، مگر تریاکی؟

نیک آهنگ کوثر: همه اش تقصیر موسوی است. کاریکاتورش را فردا می کشم. اما اگر "روز" سانسورش کرد به من مربوط نیست.

ابراهیم نبوی: مردم تونس با تکیه به یگانه راه نجات، یعنی عبای هاشمی رفسنجانی، به پیروزی رسیدند. مصری ها هم پیروز خواهند شد به شرطی که از تکنیک های پیشرفته ای مثل اسب تروا به خوبی استفاده کنند.

فرخ نگهدار: من با صدای بلند اعلام می کنم که با مردم مصر و تونس هستم و از مبارک و بن علی پشتیبانی می کنم.

صادق محصولی: بن علی و مبارک هر دو آدم هایی مال اندوز بودند که در انتخابات تقلب کرده بودند. حقشان همین بود.

احمد زیدآبادی: حاضرم به جای مصری ها هم ده ها سال به زندان برم تا شاید آفتاب دموکراسی در آسمان خاورمیانه طلوع کند.

صادق زیبا کلام: فی الواقع من لزوم این آشوب ها را درک نمی کنم. هر دیکتاتوری که بد نیست. دیکتاتورهای خوب و دوست داشتنی هم هستند، فی المثل آغا محمد خان قاجار یا رضا شاه کبیر.

سعید مرتضوی: چقدر به این بن علی گفتم بگذار یک کهریزک مجهز برایت بسازیم، گوش نکرد که نکرد. این هم نتیجه اش. چشمش کور، دنده اش نرم.

محسن کدیور: هم مصر، هم تونس ؛ جانم فدای اسلام.

صادق لاریجانی: به بن علی گفته بودم یک چند هزار نفر را دار بزند ولی زیر بار نرفت. حتی گفتم ما طناب اضافی هم داریم که برایت بفرستیم.

دکتر ملکی: ای مردم مصر! هرگز تسلیم زور و بی عدالتی نشوید.

پاسخ به یک مفتخور بی آزرم

2010-11-07T21:43:00.004+03:30

برای چاقوکش ِ بی شرم ، سید حسن نصرالله که نان ما می خورد و دست ما گاز می گیرد

بس که تپاندی به دهن نان ِ مفت
هار شدی سیّد ِ گردن کلفت !

روز به ما مثل شب ِ تار شد
تا که تن ِ پست ِ تو پروار شد

گر چه درون دهنت نان ِ ماست
در دل ِ تو کینه از ایران ِ ماست

بس که شده یونجه و کاهت زیاد
گشته اخیرا دک و پوزت گشاد

هست تو را کینه از ایران زمین
بس که بود در شکمت باد ِ دین

با تو ندارم هوس ِ گفت و گو
راهزن ِ لمپن ِ بی چشم و رو!

آن چه تو را گفته بدم پیش از این
هست کماکان به حقیقت قرین

یاد نداری اگر آن شعر شیک
دست بجنبان ، بکن اینجا کلیک

کابوس نگار اقلیمی

علیرضا افتخاری، کریم شیره‌ای، عذر بدتر از گناه

2010-08-18T20:51:00.002+04:30

در باب شیرینکاری اخیر آقای علیرضا افتخاری مطلبی در خودنویس نوشته ام که می توانید در اینجا بخوانید.

زیباروی کودتاچی

2010-06-22T06:21:00.010+04:30

تگرگ خورده گــُهی دی به رهگذر دیدم
که گر تو بینی ، از اکراه سر فرود آری

به یادِ صورت ِ حاج عزت آمدم، گفتم :
به یادگار بمـانی که بـوی او داری

* شعر روایت ماست از سرودۀ یغمای جندقی

جدول مندلیف وطنی

2010-06-14T07:02:00.005+04:30

ای بسیجی که آی – کیویت هست

اندکی کمتر از الاغ و شتر

شده ای توی این بگیر و ببند

سگ ِ عالیجناب دیکتاتور

چه بگویم که در مُخت گنجد؟

به تو ای نانجیب ِ ساندیس خور

فهم خواهی نمود اگر یک دم

سر برون آوری تو از آخور

نقش ابن زیاد دادندت

چه شود بازی ار کنی رُل ِ حُر؟

جان من یک کمی بیا و بفهم

لج نکن مثل بچه های نُنُر

تو هم از بچه های این ملکی

گر چه لغزیده خورده پایت سُر

راستش اصل کوتهی از ماست

که شدی لات و ابله و پر خور

گر که با مردمان دانشمند

خورده بودی سه چار روزی بُر

کی تو می گشتی این قدر نادان ؟

کی تو می گشتی این چنین قلدر؟

دیر کردیم و رفت کار از دست

با تو نتوان دگر شدن دمخور

نرود حرف و نکته در گوشت

نیست گنداب جای گوهر و دُر

پس برو باز هم بخور ساندیس

پارس کن از برای دیکتاتور

گر نخوردی ، توان به حکم فقیه

در کِشی محتوا ز راه دبُر

اکتفا کن به هر چه دادندت

سگ نباید که هی زند غر غر

حرف دیگر ندارمت گویم

کاغذ از نام نکبتت شد پُر

بعد از این با تو حرف خواهم زد

به زبانی که باشدت درخور

تو به من می زنی گلوله و من

می زنم توی کله ات آجر

ما همه اهل گفتگو هستیم

نه ولی با تو گرگ آدمخور

از تو ام می ستانم آخر حق

تیغ بارد گر از هوا شُر شُر

دیدی از مشت محکم ملت ،

شد دک و پوز زورگویت قُر؟

پس برو با زبان خوش گم شو

بی درنگ از قشون ظلم ببُر

پیش از آنی که ما برت داریم

به کناری نهیم با انبر

جدول مندلیف وطنی

پاک گردد ز لوث این عنصر

بنشینی به گوشه ای وز خشم

خشتکت مثل بوته گیرد گُر

ای که از پول خون این ملت

می کنی هی نواله چون اُشتر

نکند پولهای مزدوری

جیب های گَله گشادت پُر

ای که روز و شب و مه و سالت

فاضلاب حماقت آبشخور

من نگویم بیا و آدم شو

لااقل هی گُه اضافه نخور

دکترمصدق، سبزترین نماد استبداد ستیزی

2010-03-05T22:04:00.004+03:30

انسانها از یک دیدگاه بر دو دسته اند: آنها که تن به حقارت می دهند و آنها که تن به حقارت نمی دهند. این دو گروه را هم می توان به دسته های کوچکتری تقسیم کرد. دسته بندی حقارت ناپذیرها به کنار، آن گروه دیگر تشکیل می شود ازآنها که کمرشان زیر بار استبداد خم می شود و آنها که خودشان داوطلبانه خم می شوند تا مستبد سوار شود. این گروه آخر نیز باز به دو دسته تقسیم می شوند: آنها که به این نتیجه می رسند که عجب غلطی کرده اند که خم شده و به زورگو کولی داده اند و آنها که فکر می کنند اگر بهتر سواری بدهند، شاید سوار خوشش بیاید و پس از چندی رضایت داده ، خودش پیاده شود. این دسته آخر باز بر دو قسمند: آنها که آرزوی آن دارند که بالاخره روزی برسد که کولی ندهند و آنها که کم کم با مجموعه ای از استنتاجات پست مدرنیستی به این نتیجه می رسند که اصلا کجای کولی دادن ایراد دارد و چرا باید به اهدافی چنین دور از دسترس و بلندپروازانه فکر کرد و گامهای بلند برداشت؟ این گروه علاقه مندند که از سایه خودشان هم آرامتر حرکت کنند تا مبادا آب در دل سوار تکان بخورد. این دسته خود به دو طیف نقسیم می شوند : آنها که ... .

چندین دهه می گذرد از زمان مردی که نه به زورگوی خارجی تعظیم کرد و نه گردن کلفت داخلی را تکریم. از درد کهنه ای بنام " آزادی" سخن گفت پس چه جای تعجب که به قول شاملو ، خرخاکی ها در جنازه اش به سوء ظن بنگرند.

مصدق خواهان آزادی بر محور هویت ملی بود. هویتی که قرنها چکمه کوبِ استبداد شده بود و قامتش زیرتازیانه خم، اما به خم بودن و کولی دادن رضا نمی داد. قرنها بود که رضا نداده بود و تا ابد هم سر تسلیم نداشت. هویتی که با توسل به سفسطه، گستاخی هیچ درشتگویی را توجیه نمی کرد.هویتی که فقط به راست قامتی می اندیشید و زورگویان را به زورگوی خشن و زورگوی متعادل تقسیم نمی کرد و دُم این یکی را در بشقاب نمی گذاشت که مبادا آن یکی بیاید و تسمه از گرده اش بکشد. بلکه در اصل راست قامتی و کولی ندادن کوچکترین تردید و تشکیکی نمی کرد. شک نکرده بود، هرگز شک نکرده بود ازدیرباز؛ چه اگر تردیدی در میان می بود، از پس قرنهای آزگار، پرتو خورشید نوروزش ازپشت جام جهان نمای جمشید، بر سبزه و آینه و دیوان عزیز حافظ در سفره هفت سین نمی تابید.

دکتر مصدق امروز دیگر نیست. مرده است و استخوانهایش زیر خروارها خاک سرزمینی که به جان دوستش می داشت مدفون شده است. اما همانگونه که کمر همت این ملت زیر هیچ تازیانه ای برای همیشه خم نمی شود، تاوقتی که نوروز می آید و سبزه های ما سبز می شوند و قد می کشند، یاد و نام مصدق هم بر سپهر حق طلبی و دموکراسی خواهی آن سرزمین می درخشد.

سپیده دم به عکس توی قاب نگاه کردم. لبخند می زد پیر احمد آبادی ، با آن شال سبزی که برگردن افکنده و دو انگشتی که به علامت پیروزی بالا گرفته بود.

منظومه گرگ و خرس

2010-02-28T13:34:00.004+03:30

داستان پنهان کردن گرگ دریدن اطفال را نزد خرس و رسوا کردن خرس مر او را

از نسخه سایبری مثنوی، دفتر مابعد آخر، از روی دست مولوی

دید گرگی خرس را در رهگذر

پیش رفت و درکشید او را به بر

کای فدایت! گوئیا خویشیم ما

هر دو پشمالو و هم ریشیم ما

رهزنی هستم ز راه گرمسار

می کنم آراء مردم را شکار

لیک می دانم تو از من بهتری

ای فدای هیکلت جن و پری !

مرهم درد و صفای جان تویی!

بهترین چاقوکش لبنان تویی!

ای تو در بیداری ما ، خُفت ما!

وی نثارت پول نفت مفت ما!

ای بمیرم من ، به رویت رنگ نیست

بر جبینت اینهمه آژنگ چیست؟

چنته ات خالی ز سیم و زر مباد!

هیچ قطر گردنت کمتر مباد!

میهمانم شو که تیمارت کنم

جان فدای چشم بیمارت کنم

دستکت بوسم بمالم چیزکت!

گر نخواهی می برم کهریزکت!

ای لبانت شکر من ، قند من !

نوکرت آن ملت دربند من

مهر برگیر از دهان و جان بخواه

شب کلاه و گیوه و تنبان بخواه

تیربار و موشک و خمپاره بر

پنجه بوکس و چاقو و قداره بر

کارد و گزلیک و قمه یار تو باد!

هالۀ نورم نگهدار تو باد!

گفت پاسخ: کم کن این افسونگری!

تا به کی اینسان دل از ما می بری

ای سپاه عاقلان در جنگ تو!

وی گلوی ملتی در چنگ تو!

من تو را هستم دمادم در رکاب

تو فقط لب تر نما ! عالیجناب!

ماه تو ، خورشید و آب و باد تو!

در وقاحت پیشگی استاد تو!

من چو شاگردم تو را ای بی مثال!

دست رحمت بر سر و گوشم بمال!

من به پایت خاکساری می کنم

پیش روت آئینه داری می کنم

اینکه پیش چشم مردم ، آشکار

با تقلب کرده ای خود را سوار

اینکه در بازی، عیان جر می زنی

با وقاحت باز هم زر می زنی

باز هم زل می زنی در دوربین

بی خجالت می دهی ترویج کین

خود نشان از یکه تازیهای توست

گوشه ای از لات بازیهای توست

مثل تو خود کیست ای گیسو کمند

کاو نماید ملتی را ریشخند؟

بر تو کاری چوب و سنگ و سیخ نیست

بی حیایی چون تو در تاریخ نیست

ای که کردی سرزمینی را اسیر

دست من را هم تو بی زحمت بگیر

پای من را جای سفتی بند کن

جیب من پر قلب من خرسند کن

من تو را خدمتگزاری می کنم

از وجودت پاسداری می کنم

ای ریا کاری و دزدی پیشه ات!

جان به قربان تو و اندیشه ات!

ای که فکرت در مسیلی پر شتاب

پر نماید لوله های فاضلاب

جان من در باتلاقت حل شده

هستی ام در سایه ات منحل شده

گردنت پیش حقیقت خم نشد

ذره ای از آن غرورت کم نشد

می خورم من غبطه بر بی شرمی ات

بی همانند است بی آزرمی ات

لیکن ای دور از جفا جان و تنت!

بوی خون می آید از پیراهنت

چند دست و چند پای خونچکان

از درون جیبهایت هست عیان

راستش را رو کن ای تالی ماه!

چند تا را پاره کردی توی راه؟

من که می دانم ره و رسم تو را

هم شناسم دوست ، هم خصم تورا

پس چرا از من تو پنهان می کنی؟

فکر چاکر را پریشان می کنی؟

بنده هم هستم ز افراد "خودی"

چون شدت با ما که بیگانه شدی؟

با "خودی" باید بگویی راز را

تا نماید کوک بهرت ساز را

خوب شد تا اندکی دولا شدی

دست و پا بیرون زد و رسوا شدی

نیست خود تنها خوری در دین ما

تکروی کی بوده در آئین ما؟

لذت کشتار آنها را به تک

خواستی بالا کشی هان؟ ای کلک!

یا گمان کردی که بنده کاهلم

از دریدن ، پاره کردن غافلم

خواستی تا کم نمایی روی من؟

تف کنی در صورت پر موی من ؟

راستی هرچند در کار تو نیست

راست گویی در مرامت کافریست

لیک با ما اهل فن بازی مکن!

غمزه کمتر آی و طنازی مکن!

راستش را رو کن ای شیاد دون!

کافتاب از پشت ابر آمد برون

من یقین دارم دریدی توی راه

چند تایی طفل خرد بی گناه

گرچه آنها جمله نوش جان تو

لیک من هم می خورم از خوان تو

من نگویم در جنایت، بربری

می توانم کرد با تو همسری

خود برو عزم شکار ناب کن

استخوانی پیش ما پرتاب کن

وصف عیشم نصف عیش آمد عزیز!

ای که داری پوزه و چنگال تیز!

لب گشای اکنون و با من راز کن

قصۀ دلچسب خود آغاز کن ...

گفت : نام اولی "سهراب" بود

چهره اش خورشید عالمتاب بود

دومی را هم گمانم که "ندا"

خود شندیدم مادرش می زد صدا

سومی "محسن"، که بی فریاد و آه

استقامت کرد تا پایان راه

چارمی و پنجمی .....................

.........................................

***

در غروبی سرد در دامان کوه

در غروبی سخت تلخ و بی شکوه

همچنان از ساغر خون سر بسر

مست می گشتند آن دو جانور

شاعر اما طاقت از کف داده بود

خامه اش بر خاک راه افتاده بود ...

***

صبحدم چون زندگی خورشید وار

سر برون کرد از ستیغ کوهسار

ریخت گرما در تن سبز درخت

نور استنشاق کرد آوند سخت

جنبش سبزینه ها تکرار شد

جنگل از خوابی گران بیدار شد

گفت خود پیداست از زانوی تو!

2010-01-11T01:23:00.001+03:30

هنوز جان از تن بی رمق حکومت کاملا به در نرفته، لاشخورهای اسلام برای پاره پاره کردن جسد منقار برکشیده اند. این را ناچارم با همین الفاظ تند بیان کنم چرا که بعضی که سابقا با نان جمهوری اسلامی گردن کلفت کرده بودند و چندی است که دستشان از سفره کوتاه مانده ، علیرغم همه نمایشهای دموکرات منشانه در خارج از کشور، حال که بوی الرحمان از حکومت بلند شده ، نقاب از رخ افکنده اند. این مسبوق به سابقه است که جویندگان گنج وقتی به گنج دست یافتند به روی هم هفت تیر بکشند و هر یک به سهم خود اکتفا نکند اما اینها با بی شرمی هر چه تمام تر ، هنوز گنج قدرت به دست نیامده دست به ترور سیاسی – اجتماعی سایر طیفهای مخالف زده اند. مصاحبه اخیر آقای مهاجرانی، وزیر سابق ارشاد اسلامی و متواری فعلی جمهوری اسلامی را می خواندم. رسیدم به اینجا که می گوید:

" به صراحت بگویم جمع ما (و یا دست کم می توانم از زاویه دید خودم سخن بگویم) با کسانی که ارزش های دینی و اسلامی را به سخره می گیرند، از اساس با انقلاب اسلامی مخالفند و دل در گرو سلطنت دارند و یا مثل مجاهدین خلق کارنامه ای تباه از آن ها بر جای مانده است، نمی توان حتی به عنوان حرکت تاکتیکی هم هم راه باشد. البته افرادی بودند که به تعبیر شما سکولار یا لائیک هستند ، یعنی گرایش غیر دینی دارند و نه ضد دینی، برخی نیز از بیانیه حمایت کرده اند. اما ما نمی توانیم نگاه به داخل و ملت ایران را فراموش کنیم. اکثریت قوی و قاطع ملت ایران دین باور هستند و روی سخن اصلی ما با آنان است. کسانی که گرایش غیر دینی دارند، سخنگویان خود را دارند. ما سخنگویان چنان جمعیتی نیستیم. فعالان سیاسی هم که گمان می کنند در حد رهبری جنبش سبز در خارج از کشور هستند، و در این باره بیانیه هم دادند، از شناخت حد و اندازه خویش بی خبرند. و امر بر آنان مشتبه شده است. "

گمان می کنم پر واضح است که خود ایشان است که امر بر او مشتبه شده. بعد از سی سال حکومت دینی حالا آقایان دورخیز کرده اند که مدل دیگری از پالان حکومت دینی به روایت خودشان را بر پشت خر مراد بنشانند و بنشینند. صد البته که میزان دموکرات منشی و ارزش قائل شدنشان برای صاحبان دیگر افکار و دگراندیشان از همین جا به خوبی معین است. گفت خود پیداست از زانوی تو!
از آغاز جنبش سبز، طیف گسترده ایرانیان که به حکم ایرانی بودنشان همگی حق شرکت در سرنوشت سیاسی و اجتماعی و فرهنگی کشورشان را دارند و بخصوص سکولارها که از اساس خواهان جدایی مذهب از حکومت هستند، با این جنبش همراهی کرده اند. حتی بسیاری از آنان با وجود اختلاف نظر ریشه ای با میرحسین موسوی و مهدی کروبی، حال که این دو استواری کرده و در برابر استبداد جانب مردم را گرفته اند، از آنان قاطعانه پشتیبانی کرده اند به امید اینکه در پس این توفانها حکومت در ایران به دست عده ای خردمند بیافتد که حق شهروندی مردم را با خط کش دین اندازه نگیرند. اما طیف مذهبی مخالفان ( حتی لیبرال ترینشان) ، هنوز به قدرت نرسیده ، همین که سواد شهر از دور پیدا شده از حرص قدرت و بیم شریک ،خنجر کشیده اند تا سر از تن کاروانیان جدا کنند.

حرفم این است که طیف گسترده ای از سکولارها از خواسته های حداکثری خود دست کشیده و با این آقایان دگراندیش مذهبی همراه شده اند و همواره مطرح کرده اند که خواهان ایرانی آزاد و دموکرات هستند که امثال آقایان مهاجرانی و کدیور هم با بهره وری از تمام حقوق برابر شهروندی ، نه تنها از بابت افکارشان مورد تهدید و تحدید واقع نشوند، بلکه حتی بتوانند به فعالیت حزبی و سیاسی در چهارچوب یک قانون دموکرات که امتیازهای ویژه برای دسته ها و گروه های خاص قائل نشود، بپردازند. اما گویی که اینها بوی کباب به مشامشان خورده و مست از این بو، آسیمه سر و کاشف العوره خود را به میان میدان افکنده اند، غافل از اینکه در پس پرده خر داغ می کنند.

در همین پاراگرافی که در بالا از قول آقای مهاجرانی آوردم ، ایشان تاکید می کند که اکثریت در ایران با مذهبیون است. این سخن را اخیرا از آقای کدیور هم شنیده ایم آنجا که مردم را به سه دسته تقسیم کرده ، دسته ای را طرفدار جمهوری اسلامی به شکل کنونی، دسته ای را طرفدار جمهوری اسلامی بدون ولی فقیه یا ولی فقیه انتخابی و دسته سوم را هوادار یک جمهوری بدون پسوند و پیشوند می خواند و با اطمینان می گوید که اکثریت با دسته دوم است.
من از این حضرات چند سوال دارم و امیدوارم که جوابی منطقی و درست دریافت کنم ( البته اگر از نظر ایشان بحث کردن با یک جمهوری خواه سکولار خللی به دین باوریشان وارد نکرده و ارزشهای اسلامی و انقلابیشان را به سخره نمی گیرد):

اول: با توجه به اینکه قریب به سه دهه است که در ایران افراد سکولار کوچکترین مجالی برای ابراز عقیده که سهل است حق نفس کشیدن هم نداشته اند، آقایان از کجا و با چه وسیله ای آمار گرفته و متوجه شده اند که همفکرانشان در اکثریتند؟

دوم: فرض کنیم که همفکران شما در اکثریت مطلق باشند، آیا به راه انداختن دیکتاتوری اکثریت و خفه کردن اقلیت امری منطقی است؟ ( این کار را از هم اکنون آغاز کرده اید) و آیا در کشورهایی مانند آمریکا و انگلستان که به شما در مقابل همفکران سابقتان پناه داده اند ، با وجود اینکه در اقلیت هستید، کسی جلوی دهان شما را گرفته است؟ و یا به جرم در اقلیت بودن شما را از حقوق شهروندی محروم کرده اند؟

سوم: آیا همه مردمان دین باور و مذهبی خواهان یک حکومت مذهبی هم هستند؟ آیا از اینکه کسی نماز می خواند و روزه می گیرد می شود به این نتیجه رسید که او طرفدار دخالت مذهب در حکومت است؟

چهارم: آیا شما از جانب مردم ایران به عنوان مجلس موسسان برگزیده شده اید که از حالا سه گزینه برای رفراندوم معین می کنید و نتیجه اش را هم پیشاپیش حدس می زنید؟ آیا طیف های دیگر مردم ، گذشته از اینکه در اکثریت باشند یا در اقلیت، در شمار مردم آن مملکت به حساب نمی آیند که گزینه های دیگری را به لیست سه گانه شما بیافزایند؟

پنجم: شما افرادی که ارزشهای دینی و اسلامی را به سخره می گیرند یا اینکه از اساس با انقلاب اسلامی مخالف بوده اند را از دایره جنبش سبز خارج دانسته و تلویحا آنها را فاقد وزن سیاسی دانسته اید. آیا این ارزشهای دینی شما و انقلابتان بوده است که زندگی میلیونها شهروند آن مملکت را به سخره گرفته است یا ستم کشیدگانی که از جور این ارزشهای شما در گوشه و کنار هر از گاهی زبانی به اعتراض می گشایند؟

ششم: مردم ایران از چه روی باید به شما که تا دیروز جزو حاکمین و از حلقه خودیها بودید اعتماد کنند و تخم مرغهایشان را در سبد پاره شما قرار دهند؟

به همین ها بسنده می کنم و البته صداقت این آقایان و اینکه آنچه در دل دارند به زبان می آورند را شایان تقدیر می دانم.

خنجر از پشت

2009-12-29T06:11:00.004+03:30

چند ساعت مانده به پایان عاشورای خونین امسال ، درست وقتی که خانواده های شهدا دربه در پی جسد عزیزشان بودند و زخمی ها و مضروب شده ها هنوز خون از سر و صورت پاک نشسته بودند ، حتی پیش از آنکه کودتاچیان خود را برای جنجال تبلیغاتی فردا آماده کنند، مسعود بهنود مقاله اش را برای روزآنلاین فرستاد تا گوی سبقت از سردار رادان برباید. پیش از آنکه آفتاب دوشنبه برآید و دلاوران سبز ایران باز به شوق فرداهای پرامید با تن خرد و خمیر از چماق مزدوران حکومت روزشان را آغاز کنند و درست پیش از آنکه برنامه های صدا و سیمای استبداد انگشت اتهام خشونت گرایی به سویشان بگیرد، مسعود بهنود کار را یکسره کرد و مهر خشونت طلبی را بر پیشانی معترضان روز عاشورا زد.

او در مقاله ای به نام "دلهره دارم" افاضه کرد که "ما شکست خوردیم. اهل مدارا و تسامح شکست خوردند، طایفه سمحه و سهله شکست خوردند. این را در همین سکوت سرد، در همین شب های الله اکبری و گلوله و فریاد هم می توان به خود گفت. اگر شادمانیم از آن چه در خیابان ها می گذرد به گمانم شادمانی مان پایدار نیست" وی حتی به این بسنده نکرده و افزود : " امیدوار بودیم که دیگر دادمان را با مشت و گلوله نستانیم، گل به کار می آوریم، این که اول بار دیگری گلوله انداخت از بار غم ما نمی کاهد”.

گرچه این بی آبرویی و پرده دری برایم تازگی ندارد و سخنانی بس سخیفتر از این قلم بدست شنیده ام ، به دلیل حساسیت موضوع لازم می دانم که به عنوان یک شهروند کوچک ایران ، نسبت به این "دشنۀ زنگار بسته" (تعبیر از شاملو) که قرار است بهنودها سر بزنگاه و از پشت در گردۀ جنبش آزادیخواهی مردم ایران فرو کنند، هشدار دهم.

به همین چند جمله اول مقاله که در بالا آوردم توجه کنید. آنچنان با صراحت و بی هیچ شبهه ای گناه همه خشونت ها را به گردن مردم انداخته که شریعتمداری و ضرغامی و هفت جد و پدرجدشان هم از پس این کار برنمی آمدند. ایشان پیشاپیش بشارت داده اند که شادمانی مردم از رشادتهایشان پایدار نخواهد ماند و وحی کرده اند که دادمان را با مشت و گلوله نباید می ستاندیم که یعنی با مشت و گلوله ستاندیم. اول اینکه ما هنوز هیچ دادی را نستانده ایم. دوم، مشت شاید ولی کاش توضیح می دادند که مردم در کجا دادشان را با گلوله ستاندند. البته ایشان کهنه کار تر از این حرفهاست که این لغات به طور سهوی بر قلمش جاری شود. این در حقیقت پیشنویس سناریویی است که قرار است توسط رسانه های حکومتی اجرا شود و شبیه مرگ ندا و سهراب و سایر شهدای خردادماه، گناه حمل اسلحه و تیراندازی هم به گردن مردم بیافتد و چنین وانمود گردد که مردم با هم درگیر شده اند و به هم تیراندازی کرده اند، تو گویی که اسلحه گرم شکلات است که در جیب مردم عادی (غیر حکومتی) باشد.

آقای بهنود در همینجا تعیین تکلیف کرده اند که مردم می بایست گاز فلفل و باتوم و گلوله بخورند و هرگز در مقام دفاع از خود برنیایند، حتی پس از شش ماه که خویشتنداری کرده اند و حکومت آنها را به پشمش هم حساب نکرده است. حالا سوال اینجاست که اصلا چه خشونتی از مردم سر زده؟ تا آنجا که ما از روی فیلمها و عکسها و گزارشات رسیده دستگیرمان شد، یک ساختمان بسیج و چند خودرو و موتورسیکلت عوامل سرکوب به آتش کشیده شد و سر و کلۀ دو سه تا مزدور شکست. آیا این در مقابل حداقل هشت کشته و ده ها زخمی از معترضین در همان روز خیلی خشونت شدید و گسترده ای است که نفس بهنود در لندن به شماره افتاده؟

در همین پاراگراف کوچک نخستین، ایشان از ضمیر "ما" استفاده کرده اند. معلوم نیست که این ضمیر به چه کس یا کسانی باز می گردد. اگر منظور آزادیخواهان ایران هستند و یا آنهایی که در خیابانها دست از جان شیرین شسته اند و سرو قامتشان به خاک می افتد، من در عضویت آقای بهنود در این گروه تردید دارم. ایشان به قول عامیانه چای نخورده پسرخاله شده اند و از این هم فراتر رفته گویی که سخنگوی معترضین هستند، از جانب همه اعلام شکست می کنند. کاش ابتدا معین می کردند که چه کارۀ این جنبش هستند و مواضع ایشان از گذشته تا کنون چه سنخیتی با این حرکت دارد. اما در باب ضمیر "ما" که در چندجای دیگر تا انتهای مقاله تکرار کرده اند، در کل نظر به اهل مدارا و تسامح دارند. این البته جای بحث مفصل دارد که در این مقال نمی گنجد اما به اختصار عرض کنم که معنای اصلی مدارا و تسامح دستکم اندکی با خودباختگی، وادادن، بی همیتی و پفیوزی فرق دارد. زمانی که شرف و حیثیت و هستی کسی به خطر می افتد، اگر اهل مدارا و تسامح به مفهوم بهنودیش نباشد، البته از خود با هر وسیله ای دفاع می کند.

کمی پایین تر در همین مقاله می خوانیم که : " ما اهل مدارا و تسامح وقتی پیروز بودیم که پوپولیست [منظور احمدی نژاد است ] صبح بعد از انتخابات می رفت به در خانه آقای کروبی و با هم می رفتند به دیدار مهندس موسوی و هر سه می رفتند به خانه خاتمی و هاشمی. همه شان شال سبز می انداختند، کشور جشن می گرفت، مردم رقصی چنان میانه میدان می کردند که در این چند انتخابات معمول شده است."

آقای بهنود فراموش کرده که به انتهای پاراگراف فوق این را هم اضافه کند که " سپس همه با هم به خوبی و خوشی به گور پدر ملت و رای و انتخابات و دموکراسی و چیزهایی از این دست می خندیدند و آنچنان در میانۀ میدان قر می دادند و اسافل می جنباندند که ولی فقیه هم به نشاط آمده برایشان از ایوان مبارکه شاباش پرتاب می کرد".

من در اینجا قصد نقد خط به خط این هجویات را ندارم و لزومی هم نمی بینم. اما می دانم که فردای پیروزی جنبش آزادیخواهانۀ مردم ایران ، همین آقا با لبخندی ظفرنمون ظاهر شده و مدعی همه چیز می شود. همانگونه که هرگاه سخن از امیرانتظام و گنجی و زیدآبادی به میان می آید، بلافاصله خاطره ای از چند ماه زندانی شدن خودش به یاد می آورد تا از قافله عقب نمانده باشد. اما این بار به گمانم به مدد اینترنت سیاهه ای از هجویات و یکی به نعل یکی به میخهای آدمهایی از این دست موجود خواهد بود تا پس فرا شکوفه های درخت آزادی هزار باغبان مدعی خودخوانده پیدا نکند.

به آقای صادق صبا، رئیس بی بی سی فارسی هم توصیه می کنم رودربایستی را کنار بگذارد و به آقای بهنود گوشزد کند که لااقل فردای روز خونینی مثل عاشورای امسال و شهدایی که هنوز پیکرشان به خاک سپرده نشده، در برنامه روزانه اش جوک ها و لطیفه های خنک و بی مزۀ روزنامه های داخلی را عجالتا درز بگیرد تا ناچار نشود برای افزودن نمک، خودش بزند زیر خنده و جلوی دوربینی که تصویرش را مقابل میلیونها چشم اشکبار و پریشان قرار می دهد، غش و ریسه برود.

فحش رکیک روزگار

2009-11-22T16:49:00.023+03:30

ای خار! که با تمام خواری
بر شانۀ سبز ِ ما سواری

باشد که فرو تکاندت سرو
با جنبش نرم شاخساری

باشد که بروبدت ز جا باد
نرم از سر راه چون غباری

گردد ز تو و مرام پَستت
این صفحۀ روزگار عاری

هرگز نبود که همچو تو خس
گیرد سر راه آبشاری

هرگز نتوان که پنجه افکند
با ملت ِ سبز ِ کامکاری

سیمرغ چگونه می هراسد؟
از نالۀ زشت قارقاری

هرچند که چرخ پیر ایام
گردد به خلاف ، گهگداری

ای مایۀ ننگ نسل امروز!
هرگز نرسی به رستگاری

در دفتر خاطرات دوران
تو فحش ِ رکیک ِ روزگاری !

کابوس نگار اقلیمی

شیرشکار

2009-09-12T13:51:00.002+04:30

این کارتون مانا نیستانی را که دیدم یاد این لطیفه عبید زاکانی افتادم :

" قزوینی به جنگ شیر می رفت. نعره و تیز می داد. گفتند: نعره چرا می زنی؟ گفت: تا شیر بترسد. گفتند: تیز چرا می دهی؟ گفت : من نیز می ترسم."

حالا کشف و تفسیر ارتباط آن شکارچی شیر و این کارتون و تیز و نعره و آسمان و ریسمان و باقی قضایا با خودتان!

نامش هنوز ورد زبانهاست

2009-08-20T00:38:00.001+04:30

پس از گذشت بیش از نیم قرن از کودتای سیاه بیست و هشتم مرداد، طعم تلخ کودتا با کودتاهای جدید در مذاقمان تازه می شود. شبها و روزها از پی هم گذشته اند و جامعه ما کودتاچیانی بس حقیرتر و سفله تر از آستین ایام بیرون کشیده است اما چشمها هنوز به آن راه سبز است، راه مصدق.

بی غیرت الله العظما

2009-08-16T20:48:00.002+04:30

پاسخ نگفتن اکثریت مجتهدین و مراجع شیعه به درخواست رهبران جنبش سبز و بی اعتنایی و سکوتشان را در برابر ستمها و فجایع اخیر باید به فال نیک گرفت. بجز منتظری، صانعی و یکی دو تن دیگر، سایر حضرات عظام که برای یک کاریکاتور دانمارکی عمامه زمین می زنند و برای انتفاضه کفن به تن می کنند، قتل و شکنجه مردم ایران را در وقایع پس از انتخابات به هیچ انگاشته و به قول عامیانه به فلانشان هم حساب نکردند. این رسما آغاز خروج متولیان دین از مدار حرکات اجتماعی و به تبع آن از عرصه سیاست با پای خودشان است. هیچ دانسته نیست که حرکتهای آزادیخواهانه مردم ایران که دست کم از اواسط دوره ناصری شروع و تا کنون ادامه یافته است کی به سرانجام نسبتا با ثباتی خواهد رسید ولی آنچه شواهد و قرائن نشان می دهند این است که بی تردید در کوتاه مدتی به وضعیتی ، اگر نگویم صد در صد پایدار، اما نیمه استوار و قابل قبول خواهد انجامید. آنان که با پای خود از این قطار پیاده شده اند بی شک جا خواهند ماند.
گرچه حافظه تاریخی ما ایرانیها به ضعف شهرت دارد اما در عصر اینترنت که با یک جستجوی چند دقیقه ای ساده می شود گفته ها و کرده های خیلی از افراد مطرح را به سادگی بیرون کشید، داستان دیگرگونه است و به عبارتی برای قشر روحانی که همیشه مدعی مردم مداری بوده و از این پشم کلاه گرم و نرمی برای خود تهیه کرده، این تو بمیری از آن تو بمیریها نیست. مقصودم این است که در کنار مبارزات مدنی و البته دشوار مردم ایران ، حرکات و موضع گیریهای خیلی از افراد و گروهها بویژه مراجع تقلید شیعه زیر ذره بین قرار گرفته و برگهای عمدتا ننگینی به پرونده هایشان در افکار عمومی در حال افزوده شدن هستند. همین جا باید این را اضافه کنم که با نمایشی که آیات عظام از بی همیتی و بی غیرتی روی پرده بردند، بزودی اگر به اندازه یک نخود آبرو و احترام در نزد عموم برای روحانیت باقی بماند، بی شک (همان یک نخود و نه بیشتر) مدیون شجاعتهای افرادی نظیر منتظری، کروبی و کدیور است.
در چنین مقطعی از تاریخ که با توجه به هویت مذهبی حکومت ایران، خیلی از چشمها ( دست کم از طرف متدینین) به دهان این آقایان بسته شده بود که لااقل پس از قرنها تناول خمس و زکات، لبی تر کرده و سخنی در حمایت از مردم به میان آورند و حتی رهبران اصلاح طلب در نامه ای به آنها خواستار واکنششان گردیدند، جمهور حضرات عظام و در راس همه شان سیستانی از هر گونه حمایتی سر باز زدند. و این پدیده مثبتی است چرا که قشر متوسط و آنها که هنوز در خیالات و تصورات سنتی خود این آقایان را در میان مردم می دیدند، قضاوتی دیگر خواهند کرد. شاید این پدیدۀ جدا کردن روحانیون از مردمان و چرب کردن محاسنشان هم از دست آوردهای کم نظیر این سی ساله اخیر باشد. حتی اقشار کم سوادتر و مذهبی تر جامعه هم با ادبیاتی ساده از خود و شاید هم از مجتهیدن سوال کنند که آیا بی غیرتی از شرایط سلب مرجعیت است یا خیر. امروز حتی یک شهروند ساده دل کم سواد اما شریف از خود خواهد پرسید که چرا مثلا ساخته شدن فیلمی با نام فتنه توسط یک نژادپرست هلندی در باره اسلام آنچنان خون آقایان علما را به جوش می آورد که یقه می درانند و صدها اعلامیه صادر می کنند اما از شنیدن خبر تجاوز جنسی در زندانهای اسلامی به مرد و زن آنهم از نوع مسلمانش، ککشان هم نمی گزد.
از این روست که باور دارم در زیرساختهای اجتماعی ایران، حرکت ظریف ولی گسترده ای که شامل عبور از نقش مذهب در سیاست و حرکت واقعی به سمت سکولاریسم است آغاز شده و روز به روز در حال گسترده شدن است. شاید در آینده ای که چندان هم دور نمی نماید، روحانیون وادار شوند که به کاری که در آن تخصص دارند یعنی امور فقهی بپردازند و میدان سیاست را به سیاسیون واگذارند و این میسر نیست مگر آنکه در اذهان عمومی مردم این موضوع روشن شود که راه ترقی اجتماعی و سیاسی از دروازه مذهب نمی گذرد. این اولین گام به سمت سکولاریسم است که پویش ناگزیر به سمت آن آغاز گردیده است.

شیفتگان آقا

2009-08-05T21:07:00.000+04:30

با دوستی که عمیقا به امام زمان اعتقاد دارد و خود را از شیفتگان، شیداییان و دوست داران او می داند گپی می زدم. مانند هر سال که برای نیمه شعبان سنگ تمام می گذارد در تدارک جشن بود. آنقدر این روز برایش مهم است که از ماه ها قبل خود را آماده می کند تا به قول خودش حاجت بگیرد.
می گفت امسال می خواهم از آقا (در اینجا منظور امام زمان است) عاجزانه استدعا کنم که به همگان رحم کرده و مردم را از چنگ دوستداران و عاشقانش نجات بدهد.
گفتم ای کاش همه دوستداران و عاشقانش همین را طلب کنند تا هرچه زودتر اجابت شود. آمین !

خداحافظ آقای جلال آریان

2009-07-18T15:48:00.003+04:30

در میانه روزهای التهاب، اسماعیل فصیح هم ما را تنها گذاشت و به سفر جاودانگی رفت. خبر درگذشتش از لابلای اخبار نمازجمعه، گاز اشک آور و انفجار اندونزی سرک کشید. فصیح نویسنده خاصی بود، از آن دسته نویسنده هایی که طرفداران مخصوص خود را دارند و انبوهی از رمان خوانها انتظار چاپ اثر جدیدش را می کشند تا کتابی از او را نخوانده باقی نگذارند. فراموش نمی کنم که کتاب فروشی محل ما "لاله بر افروخت" او را یک روزه تمام کرد. فصیح رمان را به سبک گزارشوار می نوشت، چیزی بین یادداشتهای روزانه، خاطره نویسی و قصه دنباله دار، در حالی که خط داستانی داستانهایش را به خوبی دنبال می کرد. نام خودش را در اکثر داستانهایش "جلال آریان" می گذاشت گر چه کتابهایی هم داشت که از این سبک و قاعده مستثنا بودند نظیر " بازگشت به درخونگاه". یکی از شاهکارهایش "فرار فروهر" است که تاریخ ایران را به زیبایی در قالب دو داستان مرتبط دوره می کند. "زمستان ۶۲ " که جزو کتابهای ممنوعه بود ، "ثریا در اغما" و "تراژدی – کمدی پارس" از کارهای معروفش هستند.

فصیح به کار ترجمه هم دست زد و آثار ارزشمندی را برگردان کرد. بیشتر کارهایش به گمانم در دوره پس از بازنشستگیش از استادی دانشگاه صنعت نفت چاپ شد. نمی دانم که آیا اثر چاپ نشده ای از او باقی است یا نه، که اگر باشد جای تعجب نیست از آنجا که جلاد فرهنگی به نام صفار(سفاک) هرندی سالیانی است که کمر به نابودی ادبیات و هنر در ایران بسته است.

سالها پیش بود که در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران به دیدارش رفتم، اگر اشتباه نکنم ، در نشر البرز. از بدبیاری من بود که آن روز برخلاف برنامه از پیش اعلام شده نویسنده دیگری در غرفه حضور داشت و گویا نوبتش را که روز قبل بود با فصیح عوض کرده بود. دیروز خبر آمد که چشم از جهان فرو بست و حسرت دیدارش را بر دل ما و دوستداران "جلال آریان" باقی گذاشت. تنها در چنین مواقعی است که آدم حس می کند چقدر به کسی که هرگز از نزدیک ندیده و فقط از لابلای سطور نوشته هایش می شناسدش، علاقه دارد.

روانش شاد!

برای او که چشمهایش خورشید را شرمنده کرد

2009-06-22T00:10:00.004+04:30

امروز داستان تو آغاز شد
داستان عاشقانه تو
و "ندا"یی که خواب کفتارها را آشفته کرد
تو و فریاد چشهایت
که خورشید را هم شرمنده کردند
و بغض گلوگیر سرزمینی را
با خونواژه ای
بر بستری از عادت و تحمل ترکاندند
تو نیستی که ببینی
باد باز هم خواهد وزید
باران باز هم خواهد بارید
و شب ها و روزها از پی هم خواهند آمد
اما
رودخانه ها با آستین هایی پر از سنگ می روند

وقتی فرقش بالأخره توی چشم بعضیها رفت

2009-06-19T20:45:00.001+04:30

تمام این هزینه ها را دادیم تا به نقطه ای برسیم که سالهاست خردمندان مملکتمان فریاد می زنند و به خرج کسی نمی رود. از عده ای سفیه سیاسی که الفبای این کار را هم نمی دانند بگیرید تا لمپن های قلم بمزد بی سوادی مثل ابراهیم نبوی و مسعود بهنود شبانه روز کوشیدند تا نعل وارونه بزنند و حرکت ترقی خواهانه مردم را از مسیرش منحرف کنند.

تا دیروز این آقایان معتقد بودند که انتخابات تنها راه حرکت به سوی دموکراسی است و با پرگویی و سفسطه نه تنها زیر بار استدلالهای منطقی نمی رفتند بلکه آزادیخواهان را به سخره می گرفتند که اینها نمی فهمند و به قول نبوی فرق رأی دادن و ندادن توی چشمشان نمی رود. حالا می خواهم بدانم که آیا فرق یک سیستم توتالیتر با یک سیستم دموکراتیک که در آن از طریق صندوق رأی کارها به سامان می رسد توی چشم ابراهیم خان رفت یا نه؟

مردم ایران باید سالهای پر هزینه ای را سپری می کردند و به یک نمایش شعبده بازی دل خوش می کردند تا بعد از اینهمه دور باطل برسند به نقطه اول. همان نقطه ای که سالهاست دانایان فریاد می زنند و روسپیان سیاسی خاک در چشم حقیقت می پاشند. بیایید نوشته های امروز این دو بی آبرو را به عنوان مشتی از خروار با نوشته های چند روز قبلشان مقایسه کنید. این یکی می گوید که باید گریست و آن دیگری مثل جندۀ کتک خورده گوشه ای نشسته و ناسزا می گوید و نفرین می کند. البته جای آقایان گرم و نرم است. یکی در بروکسل و یکی در لندن از تابستان دلچسب اروپا لذت می برند. آنها که زیر باتوم و چماق و ساطور سرداران اسلام استخوانهایشان خرد می شود و تنشان چاک چاک کسانی هستند که از سر جوانی و خامی سالیانی دل به عکس ماری که این ناجوانمردان می کشیدند خوش کرده بودند. حالا رسیده اند به جایی که چند دهه پیش هم می توانستند رسیده باشند. حالا تازه بعد از کلی گیج و واگیج خوردن می فهمند که انتخابات در چنین سیستمی بی معناست. اما روسپیان سیاسی گویی فراموش کرده اند که تا دیروز تنها راه را تن دادن به یک بازی پوچ و یک سناریوی از پیش نوشته شده می دانستند و در صفوف آزادیخواهان آگاهانه شکاف می انداختند. اما امروز انگار نه انگار.

امروز زمان خوبی است که جوانان ایران بازیگران این صحنه را ارزیابی کنند و بدانند که مقوله آزادی بسیار گسترده تر از این حرفهاست و گوش سپردن به بعضی جلنبرهای پر نویس مهمل نویس و شانتاژ کردن و چشم بر واقعیات بستن کمکی به پیشبرد دموکراسی در کشورمان نمی کند. و این واقعیت تلخ که حتی شما حق انتخاب بین بد و بدتر را هم ندارید و بدترین را برایتان از پیش برگزیده اند.

اذان خون

2009-06-16T17:31:00.009+04:30

آنان که ترانۀ جنون گفتند
بنگر که جواب خلق چون گفتند

در محضر آفتاب عالمگیر
بر منبر شب اذان خون گفتند

گفتمان بدهی محور

2009-05-31T00:30:00.000+04:30

من با گفتمان بدهکارانه که این روزها طرفداران شرکت در انتخابات و بخصوص موسوی چی ها راه انداخته اند مخالفم. بحثم ابدا در باره شرکت کردن یا نکردن در انتخابات نیست و همانطور که در مطلب پیشین نوشتم برای تصمیم کسانی که به منظور کمتر کتک خوردن و کمتر اهانت دیدن و شنیدن قصد شرکت دارند، احترام قائلم. اما این باعث نمی شود که به نحوه سازماندهی افکار عمومی در این باره انتقاد نکنم.

در همه کشورهای دموکرات دنیا از روزی که دموکراسی پدید آمد یک اصل کلی وجود دارد و آن اینکه قرار است دولتها پاسخگوی مردم باشند و مردم همواره طلبکار. چندی پیش با دوستی آلمانی در باب شرایط سیاسی-اقتصادی کشورش گفتگو می کردم. پرسیدم آیا مردم آلمان از خانم آنگلا مرکل راضی هستند؟ پاسخ داد که اساسا مردم آلمان هیچ گاه از کسی راضی نیستند و طرف هرچقدر هم که خوب عمل کند تازه وظیفه اش را انجام داده و باید بیش از این تلاش کند. درست می گفت و فلسفه دموکراسی هم همین است. حالا این را مقایسه کنید با کشورهای شبه دموکرات یا آنها که ادای دموکراسی را درمی آورند( بعضی البته اسمش را می گذارند مرحله گذار به دموکراسی و من البته نمی دانم که برچه اساس اینقدر مطمئن هستند که در فاز گذار هستند و به بیراهه نمی روند). در این گونه کشورها که تصادفا تخصص عجیبی در به گند کشیدن مفاهیم ارزشمندی مثل آزادی و حق انتخاب و ... دارند، همچنان مردم خود را نوکران ارباب می بینند. حالا اگر ارباب جدیدی آمد و کمتر از قبلی تسمه از گرده شان کشید آیا نباید سپاسگزار باشند؟ و اگر آدم بی چشم و رویی پیدا شد که اینهمه دلرحمی ارباب جدید را نادیده گرفت و تشویق به رهایی از یوغ ارباب کرد، رعایا نباید جمع شوند و دهانش را خرد کنند؟
در بررسی روند تحولات اجتماعی ایران و بخصوص گفتگوهای اخیر پیرامون اتنخابات پیش رو آنچه این حقیر می بینم طرح و جا انداختن گفتمان بدهکارانه از طرف بی انصاف های دوم خردادی و مخصوصا موسوی چی هاست. این افراد با ناجوانمردی خاصی سعی در جا انداختن این استدلال نادرست دارند که همین که آقای موسوی به صحنه آمده و می خواهد شما را از دست احمدی نژاد خلاص کند باید تشکر کنید و حتما هم به او رای بدهید. حالا اینکه ایشان یک برنامه اقتصادی شبه سوسیالیستی ارائه داده که چندان فرقی با احمدی نژاد ندارد، اینکه این آقای سبز به قول خودش اصلاح طلب اصول گرا (همان شتر-گاو-پلنگ خودمان) افرادی مثل پورمحمدی را در حلقه طرفداران خود دارد، اینکه ایشان همین که خر خودش از پل گذشت به رد صلاحیت دیگرانی چون اعلمی و شعله سعدی اعتراض نمی کند، اینکه ایشان با هرگونه تغییر در قانون اساسی مخالف است و .... اصلا مهم نیست. این رای دهنده های حرفه ای که رای دادن برایشان مطلبی استراتژیک و در راستای احقاق حقوق از دست رفته ملت نیست بلکه حکم شام و ناهار را دارد که حتما باید صرف شود، گفتمان "مطالبه محور" را که توسط برخی مطرح شده بود به گفتمان "بدهی محور" تبدیل کرده اند و از سانسور و تخطئه هر گونه نظر مخالفی فروگذار نمی کنند.

فرض کنیم که ما واقعا در حال گذار به دموکراسی هستیم ؛ مگر نه اینکه نامزدهای انتخابات می بایست در جهت توجه هر چه بیشتر به خواست مردم گام بردارند و به مردم قول صادقانه برای دفاع از حقوقشان و دستیابی به خواستهاشان را بدهند؟ پس این چه استدلالی است که بر سر مردم منت می گذارد به این عنوان که همین که این آقا قدم رنجه فرموده تا شما را از دست آن جانور نجات دهد باید به دیده منت گذار بوده و خاک پای طرف را توتیای دیده کنید؟

دوست عزیزی که رای دادن را چیزی شبیه صبحانه خوردن می دانی! مطمئن باش که این دوره هم خواهد گذشت و یکی از این آقایان فرمان را به دست خواهد گرفت. اما آن چیزی که شما برای جامعه ما به یادگار می گذاری که اثرش تا سالیان سال برجای خواهد بود، چیزی نیست جز عادت به بدهکاری. شما با گفتمان بدهی محورت مردم را از مسیری که شاید به دموکراسی برسد خارج کرده و به بیراهه می کشانی. امیدوارم که کاندیدای مورد حمایت شما برنده شود. اما از همان فردای پیروزی با همین استدلال بیمار دهان هر منتقد را خرد خواهی کرد. از فردای پیروزی هر کس انتقادی کند خواهی گفت که این هرچه باشد از آن قبلی بهتر است. هر کس به سیاستهای دولت ایراد بگیرد خواهی گفت که حقت همان احمدی نژاد بود.

در میزگرد بی بی سی آن نویسنده تواب معروف گفت که ما به دنبال بهتر شدن اوضاع نیستیم بلکه می خواهیم جلوی خرابکاریهای بیشتر را بگیریم. آیا این به نظر شما همان بدهی محوری نیست؟ فردا اگر آقای موسوی به قدرت رسید و در جایی خرابکاری کرد و اعتراض کسانی را برانگیخت، آیا همین تواب نخواهد گفت که همین که او به اندازه نفر قبلی گندکاری نمی کند باید از او متشکر باشیم؟ آیا مثل قدیمی "به مرگ می گیرد که به تب راضی شوی" را شنیده ای؟

من اصلا نمی گویم که باید در انتخابات شرکت کرد یا نکرد. حرف من این است که ما به هیچ کس بدهکار نیستیم. حق دارند کسانی که فراتر از نوک بینیشان را نمی بینند و دنیایشان در شکم و زیرشکمشان خلاصه می شود، برای رسیدن به وضعیتی اندک بهترک تلاش کنند. اما ما هم این حق را داریم که نگذاریم صورت اصلی مساله که همان جدال با استبداد است از اذهان مردم کم حافظه مان پاک شود.

پوپولیست بودن هم عرضه می خواهد

2009-05-25T23:49:00.000+04:30

بگذارید برای مدتی بحث دموکراتیک یا غیر دموکراتیک بودن انتخابات در ایران و اینکه آیا در آن تقلب گسترده صورت می گیرد یا نه را کنار بگذاریم. بنابراین فرض اولیه ما این است که انتخابات در ایران آزاد و دموکراتیک است و نتیجه هم چیزی جز خواست مردم و آرائی که به صندوق می ریزند نیست. با این فرض اولا افرادی نظیر اکبر اعلمی و قاسم شعله سعدی باید حذف می شدند چون حقشان بوده و صلاحیت رئیس جمهور شدن را دارا نبودند و ثانیا از میان چهار کاندیدای موجود آن کسی پیروز می شود که مردم به او رای دهند. یک پیش فرض دیگر هم مهم است و آن این که عجالتا قبول کنیم که در جمهوری اسلامی رئیس جمهور قدرتی دارد که می تواند در حل مشکلات اساسی مردم به صورت ریشه ای تاثیر گذار باشد. فرض آخر هم اینکه نامزد احراز پست ریاست جمهوری به برنامه هایی که اعلام می کند پایبند است و اگر چنانچه نبود، سازوکارهای اجتماعی و سیاسی وجود دارد که در چهارچوب قانون او را مواخذه کرده و از او جواب بخواهد یا نهایتا برکنارش کند.

با این پیش فرضها بیایید نگاهی به رقابت این چهار نامزد بیاندازیم. من سعی کرده ام همه برنامه های اعلام شده از سوی کاندیداها و خیلی از اهداف اعلام نشده اما پنداشته شده از سوی هوادارانشان را دنبال کنم. با توجه به پیش فرضهایی که مطرح کردم ، طبیعتا روی سخنم با کسانی است که معتقد به شرکت در انتخابات و تغییر شرایط موجود با سرنگون کردن احمدی نژاد و تیمش از کرسی ریاست جمهوری هستند. این را هم ناگفته نگذارم که هرچه کلاهم را قاضی می کنم ، نمی توانم حال آنانی را که از سر درماندگی و استیصال به دامن این سه نفر آویخته اند از نظر دور بدارم. به هر روی، نه از نگاه روشنفکری که حرکات اجتماعی جامعه را در بستر تحولات و پیشامدهای تاریخی مورد بررسی قرار می دهد، بلکه از نگاه عوام کسی که با ترکه نازک آدم را کتک می زند سگش شرف دارد به آنکه با چوب کلفت استخوانهای آدم را خرد می کند. ما نمی توانیم از کسانی که روزشان را زیر کتک به شب می رسانند انتظار داشته باشیم که با دیدی کلان نگر و از موضع بالا به صحنه نگاه کنند. بنابراین، آنها این حق را دارند که از باتوم گزمه خشن به شلاق مفتش دلرحم پناه بیاورند. البته این درباب عوام است و تکلیف روشنفکرانی که نعل وارونه می زنند و صورت مساله را پاک می کنند کاملا سواست.

بگذریم، آنها که به هر دلیل قصد شرکت در انتخابات را دارند و حق شرکت هم دارند با چهار گزینه روبرو هستند. نطقهای تلویزیونی این چهار تن برایم جالب بود. آن یکی از مالیات سیگار می گفت و دیگری از بیمه تحصیلی. گو اینکه مشکلات بزرگ زندگی مردم در گرو این چیزهاست. هرگز صحبتی از تغییری عمده در سیاست ها نبود مگر خردک برنامه های اقتصادی که گمان نمی کنم راه به جایی ببرد. اما از همه مهمتر محمود احمدی نژاد بود که حق پوپولیستی را ادا کرد. به نظر می رسد آدمهای هوشمندی نطقش را نوشته باشند. اگر دقت کرده باشید ده ها بار ، شاید بتوان گفت یک جمله در میان ، از عبارت " ملت ایران" استفاده کرد و سعی کرد با آماری گرچه مخدوش و نادرست غرور ملی بینندگانش را تحریک کند. در واقع محور سخنانش را با زیرکی مساله ملی قرار داد. این در حالی است که پوپولیست دیگر یعنی میرحسین موسوی در نطقش به سیگار، امام راحل و پرتقال چسبید و فضای صحبتش یادآور دهه تلخ و سیاه 60 بود. این نشان می دهد که در میان اینهمه هوادار و سینه زن یک عاقل پیدا نمی شود که به ایشان یادآوری کند که اصلا در باغ نیست. تا اینجای کار نطق شیخ اصلاحات به نوعی جامع و قابل قبول بوده اما اینگونه که پیش می رود، همه این حریفان در مقابل احمدی نژاد ضربه فنی می شوند. دلم برای تمام آن فرهنگیان و هنرمندانی که با درماندگی دل به آرزوی نسیمی خوش کرده اند می سوزد. اما به نظر نمی رسد فرصتی تاریخی را که آن سید خندان از مردم ستاند و به باد داد دیگر برگشتنی باشد آنهم با وعده شکر و پرتقال و سیگار ارزان.

حالا هرچقدر هم احساساتی شوید، هر چقدر که بالا و پایین بپرید و تبلیغات کنید، به نظر شما از میان همین چهارتا یاردانقلی آن کسی که بازی پوپولیستیش را بهتر بلد است شانس برد بیشتری ندارد؟ باور کنید پوپولیستی هم عرضه می خواهد.