زیباروی کودتاچی




تگرگ خورده گــُهی دی به رهگذر دیدم
که گر تو بینی ، از اکراه سر فرود آری


به یادِ صورت ِ حاج عزت آمدم، گفتم :
به یادگار بمـانی که بـوی او داری




* شعر روایت ماست از سرودۀ یغمای جندقی

برچسب‌ها: ,

جدول مندلیف وطنی

ای بسیجی که آی – کیویت هست

اندکی کمتر از الاغ و شتر


شده ای توی این بگیر و ببند

سگ ِ عالیجناب دیکتاتور


چه بگویم که در مُخت گنجد؟

به تو ای نانجیب ِ ساندیس خور


فهم خواهی نمود اگر یک دم

سر برون آوری تو از آخور


نقش ابن زیاد دادندت

چه شود بازی ار کنی رُل ِ حُر؟


جان من یک کمی بیا و بفهم

لج نکن مثل بچه های نُنُر


تو هم از بچه های این ملکی

گر چه لغزیده خورده پایت سُر


راستش اصل کوتهی از ماست

که شدی لات و ابله و پر خور


گر که با مردمان دانشمند

خورده بودی سه چار روزی بُر


کی تو می گشتی این قدر نادان ؟

کی تو می گشتی این چنین قلدر؟


دیر کردیم و رفت کار از دست

با تو نتوان دگر شدن دمخور


نرود حرف و نکته در گوشت

نیست گنداب جای گوهر و دُر


پس برو باز هم بخور ساندیس

پارس کن از برای دیکتاتور


گر نخوردی ، توان به حکم فقیه

در کِشی محتوا ز راه دبُر


اکتفا کن به هر چه دادندت

سگ نباید که هی زند غر غر


حرف دیگر ندارمت گویم

کاغذ از نام نکبتت شد پُر


بعد از این با تو حرف خواهم زد

به زبانی که باشدت درخور


تو به من می زنی گلوله و من

می زنم توی کله ات آجر


ما همه اهل گفتگو هستیم

نه ولی با تو گرگ آدمخور


از تو ام می ستانم آخر حق

تیغ بارد گر از هوا شُر شُر


دیدی از مشت محکم ملت ،

شد دک و پوز زورگویت قُر؟


پس برو با زبان خوش گم شو

بی درنگ از قشون ظلم ببُر


پیش از آنی که ما برت داریم

به کناری نهیم با انبر


جدول مندلیف وطنی

پاک گردد ز لوث این عنصر


بنشینی به گوشه ای وز خشم

خشتکت مثل بوته گیرد گُر


ای که از پول خون این ملت

می کنی هی نواله چون اُشتر


نکند پولهای مزدوری

جیب های گَله گشادت پُر


ای که روز و شب و مه و سالت

فاضلاب حماقت آبشخور


من نگویم بیا و آدم شو

لااقل هی گُه اضافه نخور


برچسب‌ها: , , ,

وقتی فرقش بالأخره توی چشم بعضیها رفت
تمام این هزینه ها را دادیم تا به نقطه ای برسیم که سالهاست خردمندان مملکتمان فریاد می زنند و به خرج کسی نمی رود. از عده ای سفیه سیاسی که الفبای این کار را هم نمی دانند بگیرید تا لمپن های قلم بمزد بی سوادی مثل ابراهیم نبوی و مسعود بهنود شبانه روز کوشیدند تا نعل وارونه بزنند و حرکت ترقی خواهانه مردم را از مسیرش منحرف کنند.

تا دیروز این آقایان معتقد بودند که انتخابات تنها راه حرکت به سوی دموکراسی است و با پرگویی و سفسطه نه تنها زیر بار استدلالهای منطقی نمی رفتند بلکه آزادیخواهان را به سخره می گرفتند که اینها نمی فهمند و به قول نبوی فرق رأی دادن و ندادن توی چشمشان نمی رود. حالا می خواهم بدانم که آیا فرق یک سیستم توتالیتر با یک سیستم دموکراتیک که در آن از طریق صندوق رأی کارها به سامان می رسد توی چشم ابراهیم خان رفت یا نه؟

مردم ایران باید سالهای پر هزینه ای را سپری می کردند و به یک نمایش شعبده بازی دل خوش می کردند تا بعد از اینهمه دور باطل برسند به نقطه اول. همان نقطه ای که سالهاست دانایان فریاد می زنند و روسپیان سیاسی خاک در چشم حقیقت می پاشند. بیایید نوشته های امروز این دو بی آبرو را به عنوان مشتی از خروار با نوشته های چند روز قبلشان مقایسه کنید. این یکی می گوید که باید گریست و آن دیگری مثل جندۀ کتک خورده گوشه ای نشسته و ناسزا می گوید و نفرین می کند. البته جای آقایان گرم و نرم است. یکی در بروکسل و یکی در لندن از تابستان دلچسب اروپا لذت می برند. آنها که زیر باتوم و چماق و ساطور سرداران اسلام استخوانهایشان خرد می شود و تنشان چاک چاک کسانی هستند که از سر جوانی و خامی سالیانی دل به عکس ماری که این ناجوانمردان می کشیدند خوش کرده بودند. حالا رسیده اند به جایی که چند دهه پیش هم می توانستند رسیده باشند. حالا تازه بعد از کلی گیج و واگیج خوردن می فهمند که انتخابات در چنین سیستمی بی معناست. اما روسپیان سیاسی گویی فراموش کرده اند که تا دیروز تنها راه را تن دادن به یک بازی پوچ و یک سناریوی از پیش نوشته شده می دانستند و در صفوف آزادیخواهان آگاهانه شکاف می انداختند. اما امروز انگار نه انگار.

امروز زمان خوبی است که جوانان ایران بازیگران این صحنه را ارزیابی کنند و بدانند که مقوله آزادی بسیار گسترده تر از این حرفهاست و گوش سپردن به بعضی جلنبرهای پر نویس مهمل نویس و شانتاژ کردن و چشم بر واقعیات بستن کمکی به پیشبرد دموکراسی در کشورمان نمی کند. و این واقعیت تلخ که حتی شما حق انتخاب بین بد و بدتر را هم ندارید و بدترین را برایتان از پیش برگزیده اند.

برچسب‌ها: