زیباروی کودتاچی




تگرگ خورده گــُهی دی به رهگذر دیدم
که گر تو بینی ، از اکراه سر فرود آری


به یادِ صورت ِ حاج عزت آمدم، گفتم :
به یادگار بمـانی که بـوی او داری




* شعر روایت ماست از سرودۀ یغمای جندقی

برچسب‌ها: ,

جدول مندلیف وطنی

ای بسیجی که آی – کیویت هست

اندکی کمتر از الاغ و شتر


شده ای توی این بگیر و ببند

سگ ِ عالیجناب دیکتاتور


چه بگویم که در مُخت گنجد؟

به تو ای نانجیب ِ ساندیس خور


فهم خواهی نمود اگر یک دم

سر برون آوری تو از آخور


نقش ابن زیاد دادندت

چه شود بازی ار کنی رُل ِ حُر؟


جان من یک کمی بیا و بفهم

لج نکن مثل بچه های نُنُر


تو هم از بچه های این ملکی

گر چه لغزیده خورده پایت سُر


راستش اصل کوتهی از ماست

که شدی لات و ابله و پر خور


گر که با مردمان دانشمند

خورده بودی سه چار روزی بُر


کی تو می گشتی این قدر نادان ؟

کی تو می گشتی این چنین قلدر؟


دیر کردیم و رفت کار از دست

با تو نتوان دگر شدن دمخور


نرود حرف و نکته در گوشت

نیست گنداب جای گوهر و دُر


پس برو باز هم بخور ساندیس

پارس کن از برای دیکتاتور


گر نخوردی ، توان به حکم فقیه

در کِشی محتوا ز راه دبُر


اکتفا کن به هر چه دادندت

سگ نباید که هی زند غر غر


حرف دیگر ندارمت گویم

کاغذ از نام نکبتت شد پُر


بعد از این با تو حرف خواهم زد

به زبانی که باشدت درخور


تو به من می زنی گلوله و من

می زنم توی کله ات آجر


ما همه اهل گفتگو هستیم

نه ولی با تو گرگ آدمخور


از تو ام می ستانم آخر حق

تیغ بارد گر از هوا شُر شُر


دیدی از مشت محکم ملت ،

شد دک و پوز زورگویت قُر؟


پس برو با زبان خوش گم شو

بی درنگ از قشون ظلم ببُر


پیش از آنی که ما برت داریم

به کناری نهیم با انبر


جدول مندلیف وطنی

پاک گردد ز لوث این عنصر


بنشینی به گوشه ای وز خشم

خشتکت مثل بوته گیرد گُر


ای که از پول خون این ملت

می کنی هی نواله چون اُشتر


نکند پولهای مزدوری

جیب های گَله گشادت پُر


ای که روز و شب و مه و سالت

فاضلاب حماقت آبشخور


من نگویم بیا و آدم شو

لااقل هی گُه اضافه نخور


برچسب‌ها: , , ,

بی غیرت الله العظما
پاسخ نگفتن اکثریت مجتهدین و مراجع شیعه به درخواست رهبران جنبش سبز و بی اعتنایی و سکوتشان را در برابر ستمها و فجایع اخیر باید به فال نیک گرفت. بجز منتظری، صانعی و یکی دو تن دیگر، سایر حضرات عظام که برای یک کاریکاتور دانمارکی عمامه زمین می زنند و برای انتفاضه کفن به تن می کنند، قتل و شکنجه مردم ایران را در وقایع پس از انتخابات به هیچ انگاشته و به قول عامیانه به فلانشان هم حساب نکردند. این رسما آغاز خروج متولیان دین از مدار حرکات اجتماعی و به تبع آن از عرصه سیاست با پای خودشان است. هیچ دانسته نیست که حرکتهای آزادیخواهانه مردم ایران که دست کم از اواسط دوره ناصری شروع و تا کنون ادامه یافته است کی به سرانجام نسبتا با ثباتی خواهد رسید ولی آنچه شواهد و قرائن نشان می دهند این است که بی تردید در کوتاه مدتی به وضعیتی ، اگر نگویم صد در صد پایدار، اما نیمه استوار و قابل قبول خواهد انجامید. آنان که با پای خود از این قطار پیاده شده اند بی شک جا خواهند ماند.
گرچه حافظه تاریخی ما ایرانیها به ضعف شهرت دارد اما در عصر اینترنت که با یک جستجوی چند دقیقه ای ساده می شود گفته ها و کرده های خیلی از افراد مطرح را به سادگی بیرون کشید، داستان دیگرگونه است و به عبارتی برای قشر روحانی که همیشه مدعی مردم مداری بوده و از این پشم کلاه گرم و نرمی برای خود تهیه کرده، این تو بمیری از آن تو بمیریها نیست. مقصودم این است که در کنار مبارزات مدنی و البته دشوار مردم ایران ، حرکات و موضع گیریهای خیلی از افراد و گروهها بویژه مراجع تقلید شیعه زیر ذره بین قرار گرفته و برگهای عمدتا ننگینی به پرونده هایشان در افکار عمومی در حال افزوده شدن هستند. همین جا باید این را اضافه کنم که با نمایشی که آیات عظام از بی همیتی و بی غیرتی روی پرده بردند، بزودی اگر به اندازه یک نخود آبرو و احترام در نزد عموم برای روحانیت باقی بماند، بی شک (همان یک نخود و نه بیشتر) مدیون شجاعتهای افرادی نظیر منتظری، کروبی و کدیور است.
در چنین مقطعی از تاریخ که با توجه به هویت مذهبی حکومت ایران، خیلی از چشمها ( دست کم از طرف متدینین) به دهان این آقایان بسته شده بود که لااقل پس از قرنها تناول خمس و زکات، لبی تر کرده و سخنی در حمایت از مردم به میان آورند و حتی رهبران اصلاح طلب در نامه ای به آنها خواستار واکنششان گردیدند، جمهور حضرات عظام و در راس همه شان سیستانی از هر گونه حمایتی سر باز زدند. و این پدیده مثبتی است چرا که قشر متوسط و آنها که هنوز در خیالات و تصورات سنتی خود این آقایان را در میان مردم می دیدند، قضاوتی دیگر خواهند کرد. شاید این پدیدۀ جدا کردن روحانیون از مردمان و چرب کردن محاسنشان هم از دست آوردهای کم نظیر این سی ساله اخیر باشد. حتی اقشار کم سوادتر و مذهبی تر جامعه هم با ادبیاتی ساده از خود و شاید هم از مجتهیدن سوال کنند که آیا بی غیرتی از شرایط سلب مرجعیت است یا خیر. امروز حتی یک شهروند ساده دل کم سواد اما شریف از خود خواهد پرسید که چرا مثلا ساخته شدن فیلمی با نام فتنه توسط یک نژادپرست هلندی در باره اسلام آنچنان خون آقایان علما را به جوش می آورد که یقه می درانند و صدها اعلامیه صادر می کنند اما از شنیدن خبر تجاوز جنسی در زندانهای اسلامی به مرد و زن آنهم از نوع مسلمانش، ککشان هم نمی گزد.
از این روست که باور دارم در زیرساختهای اجتماعی ایران، حرکت ظریف ولی گسترده ای که شامل عبور از نقش مذهب در سیاست و حرکت واقعی به سمت سکولاریسم است آغاز شده و روز به روز در حال گسترده شدن است. شاید در آینده ای که چندان هم دور نمی نماید، روحانیون وادار شوند که به کاری که در آن تخصص دارند یعنی امور فقهی بپردازند و میدان سیاست را به سیاسیون واگذارند و این میسر نیست مگر آنکه در اذهان عمومی مردم این موضوع روشن شود که راه ترقی اجتماعی و سیاسی از دروازه مذهب نمی گذرد. این اولین گام به سمت سکولاریسم است که پویش ناگزیر به سمت آن آغاز گردیده است.

برچسب‌ها:

شیفتگان آقا
با دوستی که عمیقا به امام زمان اعتقاد دارد و خود را از شیفتگان، شیداییان و دوست داران او می داند گپی می زدم. مانند هر سال که برای نیمه شعبان سنگ تمام می گذارد در تدارک جشن بود. آنقدر این روز برایش مهم است که از ماه ها قبل خود را آماده می کند تا به قول خودش حاجت بگیرد.
می گفت امسال می خواهم از آقا (در اینجا منظور امام زمان است) عاجزانه استدعا کنم که به همگان رحم کرده و مردم را از چنگ دوستداران و عاشقانش نجات بدهد.
گفتم ای کاش همه دوستداران و عاشقانش همین را طلب کنند تا هرچه زودتر اجابت شود. آمین !

برچسب‌ها:

ما نیز مردمی هستیم
وقتی عنوان کتاب مصاحبه آقای چهلتن را با محمود دولت آبادی، نویسندۀ صاحب نام به یاد می آورم ، یک سوال بی پاسخِ مانده در ذهنم عذابم می دهد. " ما نیز مردمی هستیم " و این جمله از آن جمله هاست که می توان گونه گون تعبیرش کرد. اگر نخواهیم این مفهوم را به کل آدمیان تعمیم بدهیم، چنانچه از متن برمیآید ، این جمله می تواند از جانب یک ایرانی امروزین زده شده باشد با تمام پیشینۀ فرهنگی و هنری و علمی و باورهایش.
اما من این را اینگونه نمی خوانم و خوانش من از این جمله این است که "ما چگونه مردمی هستیم؟ "
اساسا خود این مطلب که ادیبی می گوید " ما نیز مردمی هستیم " نشان می دهد که بسیاری بر این باورند که ما جزو مردم به حساب نمی آییم و ما در پی آنیم که معکوسش را به او ثابت کرده و دست کم جایی را برای خود در تعریف مردم – بخوانید انسان- باز کنیم. این را واژه " نیز" برای ما آشکار می کند.
از سوی دیگر از آن جا که مخاطب جمله معین نیست ، می توان این گونه برداشت کرد که ما خود نیز باور نداریم که جزئی از مردم هستیم و به عبارت دیگر واژۀ "مردم" را در برگیرندۀ خود نمی دانیم یا آنکه در آن شک داریم.
برداشت اول از دایرۀ بحث بیرون است . بگذارید فعلا از خیال متقاعد کردن خارجیان و اینکه ما را مشمول تعریف "مردم" می دانند یا خیر بگذریم. اساسا اگر ما خود در این باب به نتیجه ای نرسیده ایم ، چه می توان انتظار داشت از اغیار.
من بر آنم که این جمله را نباید با لحنی عادی خواند و سپس لیستی از خصوصیات ما ایرانیان را فراهم کرد آن گونه که مرحوم جمالزاده کرد. لحن خوانش این جمله لحنی تلخ است آمیخته با شگفتی هولناکی که در چهرۀ خواننده پدیدار می شود. " ما چگونه مردمی هستیم!!!!!!!!!!!!!؟"
این بدان مفهوم نیست که ما اصل مشمولیت نام مردم را بر خود پذیرفته ایم ، بلکه نشان می دهد که چه مایه در آن تردید داریم.
باری ، اگر اخبار را دنبال کنید و واکنشها را هم زیر نظر بگیرید ، ناخودآگاه این سوال بر لبانتان جاری می شود.
من چند پاره از این تصاویر را کنار هم می چینم. تصدیق خواهید کرد که ارتباط میان اجزای این پازل کشف ناشدنی است.

- خبر هجوم بی ترحم نیروهای انتظامی به برادران و خواهران افغان برای بیرون راندنشان از کشور با سکوت و شاید اغلب تحسین ایرانیان مواجه می شود. افغانهایی که همزبان و هم ریشۀ مایند، افغانهایی که در سالهای آوارگی و بد بختی ، تن به طاقت فرسا ترین و دشوارترین کارها دادند و دستمزدی کمتر از کارگر تن پرور ایرانی که حاضر به انجام آن کار هم نبود، دریافت کردند. ما ، ایرانیها در عوض، واژۀ شریف "افغانی" را به فحش تبدیل کردیم و در کوچه خیابان به یکدیگر نثار نمودیم. ما ، ایرانیهایی که خود از آواره ترین و بی پناه ترین ملت های جهانیم. در هر کشوری انبوهیمان به دریوزگی در پی گرفتن اقامت و ماندگار شدنیم ؛ حتی گاهی تحت شرایطی دردناک و اسفبار نظیر آنچه در کمپهای پناهندگان در کشورهایی چون استرالیا و بعضی کشورهای اروپایی برقرار است. پشت درِ هر سفارتخانه ای برای اخذ ویزا با گردن کج صف کشیده ایم. در ژاپن نام ایرانی معادل دزد و چاقوکش است و در غرب دست و پا می زنیم که اثبات کنیم ما تروریست نیستیم. اما از آن طرف گردنمان برای افغانها کلفت است و اخراجشان را با سکوتی همراه نیشخند بدرقه می کنیم.

- فیلم کوتاهی از دستگیری دخترکی به جرم بدحجابی روی اینترنت منتشر می شود. دختر به شدت تقلا می کند که خود را از چنگ ماموران برهانید و با جیغ های دلخراش عابرین را دور خود جمع می کند. سه چهار گردن کلفت زبان نفهم که از شنیدن صدای جیغ دختر دچار نشئه شده اند و تجاوزهای دوران کودکیشان جلوی چشمشان آمده، با ضرب و زور دخترک را سوار ماشین می کنند. مردمان گرداگرد صحنه به تماشا ایستاده اند و احتمالا ته دلشان از خوشی غنج می زند که اگر نمی زد ، دست کم رو بر می گرداندند و اینگونه با چشمهای گرسنه ، دست و پا زدن شکار را در چنگ چند کفتار پلشت به تماشا نمی ایستادند.

- تصاویری توسط خبرگزاریها منتشر می شود از طرح مبارزه با بدحجابی. در بعضیشان میشود دید سرباز آشخوری را که سه – چهار روز پیش در روستایشان هنگامی که در طویله ماچه خری را به کار کشیده بود به جرم فرار از پادگان دستگیر شده و بعد از بازداشت و توبیخ ، فرد شایسته ای برای مبارزه با بدحجابی شناخته شده و باتوم کش به جان زن و دختر مردم افتاده. می شود تصور کرد حس تحقیر و خرد شدن دختری را که در مسیر دانشگاه توسط او بازداشت می شود و در معیت عفریته های چادری که مستقیما از جهنم دانلود شده اند، فحش خوران راهی بازداشتگاه می شود و در کسوت یک فاحشه توسط بازجویان و زندانبانان که دست کمی از آشخور فوق الذکر ندارند، مورد استقبال واقع می شود. از آن طرف عوامل جبهۀ مشارکت که مدعی آزاداندیشی و دموکرات منشی و مردمداری هستند از آنجا که ظاهرا دسترسی به رسانه های جمعی ندارند ، پاک از دار دنیا غافل بوده ، هیچ واکنشی نشان نمی دهند و در رأس آنها آقای خاتمی – که ظاهرا صابون بازگشت به قدرت را به دلش مالیده- با جمعیت خاطر راهی فرنگستان می شود به عزم دیدار جناب پاپ و اثبات صلح و صفا و انساندوستی و مردمسالاری در عالم اسلام.

- سد منحوس سیوند آبگیری می شود تا میراث باستانی چند هزار ساله و تاریخچه هویت ملتی کهن را به آب بشوید و از میان ببرد. تمامی واکنش این ملت چند هزار ساله ، تظاهرات عده انگشت شماری است در مقابل سازمان میراث فرهنگی (نابودسازی میراث فرهنگی) و چند مقالۀ پراکنده . آقای بیطرف، وزیر اسبق دولت خاتمی، که اتفاقا بر خلاف اسمش طرفدار تجاوز به آثار ملی است و پروژه سد در زمان او کلید زده شد، با سینۀ ستبر به خبرگزاریها اعلام می کند که خوب کردم که این کار را کردم. [...]م را هم نمی توانید بخورید. از آنسو ملت باستانی شش هزار ساله آمادۀ انتخابات بعدی و بازگرداندن قدرت به دار و دستۀ خاتمی و راحت شدن از شر دولت فعلی می شوند.

- خبر فیلم جدید محسن مخملباف به سرعت مورد توجه قرار می گیرد. مخملباف از یک فیلمساز دو آتشه مذهبی به فیلمسازی بدل می شود که برای اولین بار در سینمای پس از انقلاب زن برهنه را در فیلمش به تصویر می کشد. لونا شادزی ، مجری صدای آمریکا، هنرپیشۀ نقش اول این فیلم است. موتورهای جستجوگر اینترنتی بی امان مشغول جستجوی عکسهای لخت لونا شاد می شوند. محبوبیت تن برهنه لونا شاد از همۀ پورن استارها در نزد ایرانیها یک شبه بیشتر می شود. از آن سو ، صدا و سیما طی یک نظرخواهی اعلام می کند که اکثریت قریب به اتفاق جامعه از وضعیت کنونی حجاب ناراضی و خواستار برخورد قاطع با آن هستند.

حال اگر بازگردیم به سوال نخست، واقعا ً ما چگونه مردمی هستیم؟ آیا اصلا جوابی برای این سوال وجود دارد ویا ارتباط بین پاره های این پازل همچنان چون رازی سر به مهر باقی است؟ اگر پاسخی هم گیر نیامد می توان دست کم برای سامان دادن ذهن درمانده به دامن ایهام همان جملۀ آقای دولت آبادی آویخت که : " ما نیز مردمی هستیم ... "
کابوس نگار اقلیمی

برچسب‌ها: